خوش گلمیسیز

تیراختور

حامد — Fri, 08 Jul 2011 11:23:16 GMT

هفته ها است که خبر محرومیت سه جلسه ای هواداران تراکتورسازی از طرف کمیته ی انضباطی اعلام شده است، با این وجود کمتر کسی است که در بحبوحه ی نقل و انتقالات خبری از آن بگیرد. مدیریت باشگاه و مسوولان استانی هم بیش از پیش سعی می کند تا با قرار گرفتن در مسیر جذب بازیکنان به نوعی بی تفاوتی خود را به این قضیه نشان دهند.

در این مقاله سعی نداریم که به علل و عوامل محرومیت و درستی و نادرستی این اقدام بپردازیم زیرا بر این باوریم که هر عمل ناشایستی مطمئنا پیامد ناگواری نیز خواهد داشت و شکستن صندلی و مواردی از این قبیل بی شک شایسته محرومیت و جریمه نیز می باشد ولی تا چه حد! با این حال باید بررسی کنیم تا ببینیم که آیا این حوادث تنها در ورزشگاه یادگار امام روی داده است که متعاقب آن چنین جریمه ی سنگینی گریبان گیر هواداران گردد؟ مطمئنا پاسخ بدین سوال منفی است. زیرا که همگان در ورزشگاه انزلی شاهد تلخ ترین حوادث تاریخ فوتبال کشور بودند که حتی رسانه ی ملی نتوانست بدلیل شدت حوادث روی داده به شرح وقایع بپردازد. هجوم همه جانبه ی هوادارن، شکسته شدن صندلی ها، توهین و فحاشی و ده ها مورد دیگر از جمله مواردی بودند که فدراسیون و کمیته ی انضباطی را تنها مجاب به محرومیت یک جلسه ای هواداران ملوان کرد.

از جمله بازیهای دیگر می توان به بازی تیم های آلومینیوم هرمزگان و فجر سپاسی شیراز در رقابت های پلی آف دسته یک اشاره کرد که آن بازی نیز محرومیتی برای هواداران دو تیم در بر نداشت. با این اوصاف، چرا باید پرتاب صندلی چنین محرومیت سنگینی را در بر داشته باشد؟ پاسخ به این سوال نیز ساده است. تنها تفکر و اندیشه ی خصمانه و تبعیض آمیز است که این فدراسیون نشین ها را وادار کرده است تا پاسخ تمام هواداران تراکتور و مردم آذربایجان را با محرومیتی بی سابقه دهند و خود بر تخت سلطنت قهقهه های سرمستی سر دهند.

کلام و عمل دو امر مجرا هستند، اینان هرگاه می خواهند در ملا عام سخنی از هوادار تراکتور بر زبان برایند بهترین کلمات و واژه ها را بر می گزینند ولی در خفا و در هنگام عمل نمی توانند خشم خود را از این مردمان پنهان کنند و نهایت تلاش خود را برای در هم کوبیدن آنها به کار می گیرند. عوامل فدراسیون سال های سال با صرف هزینه ی چندین ده میلیاردی از پول بیت المال نتوانستند تیم های سرخابی خود را در اوج ببینند و همواره ورزشگاه آزادی خالی از تماشاگر بود. تراکتور و حضور هوادارانش ضربه ای بود بر طبل توخالی آنها که سالها بر آن کوبیده بودند و اینک همگان با پاره شدن طبل، توخالی بودنش را مشاهده کردند.

پر واضح است که در این سیستم بیمار فوتبالی وقتی شخصی در مسند ریاست فدراسیون قرار می گیرد که تمامی تیم های ملی کشور در اوج حقارت در مقابل تیم هایی به مراتب پایین تر از گردونه ی رقابت ها حذف می شوند، و فساد مدیریتی در این فدراسیون بیداد می کند، خنده های مضحکی که در پاسخ منتقدان تحویل جامعه داده می شود و اعلام محرومیت های پر حرف و حدیث برای هواداران برخی تیم ها و با وجود همه ی این جرایم باز هم کسی در صدد عزل آقای رئیس بر نمی آید مطمئنا آقای رئیس به جایی محکم تکیه دارد.

تمامی این محرومیت های یکجانبه ریشه در سیاست شهروند درجه یک و درجه دو دارد. مسوولان فدراسیون با آگاهی از عمق نفوذ فوتبال سعی دارند تا با اتخاذ چنین تصمیماتی به هواداران بقبولانند که در سیستم موجود فوتبالی آنها به عنوان شهروند درجه دو مطرح هستند. چنین رویه ای شاید بتواند عطش کینه و نفرت فدراسیون نشین ها و روسای آنها را فرو بنشاند ولی لطمات جبران ناپذیری را بر پیکره ی جامعه ی واحد ایرانی وارد خواهد آورد و مردم این سرزمین را به نوعی گریز از هم وادار خواهد کرد. سرزمینی که در آن اقوام مختلف با زبان ها و نژادهای مختلف باید با قلبی واحد برای آبادانی کشور گام بردارند اینک با سیاست های کژاندیشانه ی فدراسیون نشین ها سر به بیراهه گذاشته است. اینها مسایلی است که قلب جامعه و وحدت مردم را نشانه می رود نه تشویق ها و شعارهایی که در ورزشگاه در حمایت از یک تیم سر داده می شود.

مسوولان فوتبال کشور به دلیل اینکه با تکیه بر رابطه ها و نه ضابطه ها بر مسند قدرت تکیه کرده اند از شعور و درک کاملی در جهت حلاجی قضایا برخوردار نیستند و همین امر سبب می شود که دانسته و یا ندانسته بذرهای کینه و نفرت را در سینه های مردم بکارند. با وجود همه ی این بی عدالتی ها خود هوادار نیز در این تصمیم گیری ها بی تقصیر نیست. این برای دومین سال پیاپی است که هوادار تراکتور مورد آماج چنین محرومیت هایی در آغاز لیگ قرار می گیرد و لطماتی که تیم از این محرومیت ها می بیند تا پایان فصل گریبان گیر باشگاه می شود.

اگر تراکتور در فصل پیش با محرومیت هوادارانش مواجه نمی شد بی شک امسال بی چون و چرا می توانست در رقابت های باشگاه های آسیا حضور یابد. هنگامی که هوادار به بی عدالتی در قبال خود عادت می کند و هرگز اعتراض نمی کند مسوولان نیز بیش از بیش احساس آرامش می کنند و رفته رفته شدت این محرومیت ها را افزایش می دهند. شاید بسیاری توان سایر اعتراض ها همچون طومار نویسی و درخواست و گلایه از مسوولان استانی و کشوری را نداشته باشند ولی حداقل کاری که می توانند انجام دهند این است که اعتراض خود را از طریق ایمیلی به گوش آنها برسانند. در غیر این صورت باید منتظر روزهای شوم تر بود.

اول به سراغ یهودیها رفتند، من یهودی نبودم، اعتراضی نکردم . پس از آن به لهستانیها حمله بردند من لهستانی نبودم و اعتراضی نکردم . آنگاه به لیبرالها فشار آوردند، من لیبرال نبودم، اعتراض نکردم . سپس نوبت به کمونیستها رسید ، من کمونیست نبودم، بنابراین اعتراضی نکردم . سرانجام به سراغ من آمدند، هر چه فریاد زدم کسی نمانده بود که اعتراضی کند.

بو تیراختورون نه بلالار گلیب باشینا...قویمازلار؟نمی زارن؟

حامد — Sun, 03 Jul 2011 10:53:53 GMT

Traxtorchi.ir-kurtoglu؛

سال 69:

در کلاس ورزش دوران راهنمایی، کرکری میان استقلالی‌ها و پرسپولیسی‌ها در می گیرد که کدام تیم قوی‌تر و پرافتخارتر است. من که اصلا با آن دو تیم حال نمی‌کردم گفتم ماشین سازی از همه بهتر است. خاطرات مبهمی دارم از بازیهای آن دوران. من که از یکی از نقاط پرت و دور افتاده آزربایجان شرقی تصاویری برفک‌دار از بازیهای تبریز می‌دیدم، فکر می کردم اصول بایدا "ماشین" از "تیراختور" با کلاس‌تر باشد!

ولی معلم ورزش گفت فعلا تراکتورسازی قوی‌تر و پرمهره‌‌تر است. سکوتی در کلاس حکمفرما شد. قیافه‌ اکثر همکلاسی‌ها را که به یاد می آورم، چهره‌های آفتاب سوخته‌ای بود؛ بچه‌هایی که امرار معاش خانواده‌هایشان وابسته به کشاورزی و تیراختور بود. آنها که محکوم به دیدن بازیهای پایتخت بودند با شنیدن قدرت تیراختور، گویا تازه به این فکر افتاده بودند اگر قرار است طرفداری تیمی را بکنند، چرا یکی از دو تیم ماشین و تیراختور انتخاب نمی کنند؟!

سال 76:

ایران با درخشش ستارگان ترک خود، استرالیا را شکست داده و به جام جهانی راه پیدا کرده‌ است. بازی شهرداری و استقلال است در تبریز. می رویم به زیرزمین خوابگاه، اتاق تلویزیون. تصاویری از سکوها را نشان می‌دهد. جا برای نشستن نیست و شهرداری پرقدرت آن زمان به شدت از سوی هواداران تشویق می‌شود. از بین دانشجویان لوده طرفدار استقلال که جلوی تلویزیون لمیده‌اند یکی می گوید "ببین چه ... تو ..یه"!؟ و با هم می زنند زیر خنده! یادم نیست نتیجه چه شد. ولی با خود فکر کردم آیا آنهایی که در آزربایجان طرفداری تیمهای دیگر را می کنند آیا با بودن در چنین محیطهایی علایقشان تغییر پیدا نخواهد کرد؟

یادم هست الگوی ذهنی آن زمان ما چنین ترسیم شده بود که تیم‌های آزربایجانی هر چقدر هم پر قدرت و پرستاره باشند نمی توانند از پله‌های سوم چهارم بالاتر بروند. هر بازیکنی بعد از مطرح کردن خود، چاره ای ندارد جز اینکه عضو یکی از تیمهای تهرانی بشود. راهی که همه بازیکنان مطرح آزربایجان ناگریز باید به آن گردن نهند.

سال 81:

شهرادری که چند سال قبل سقوط کرده، و تیراختور برای سال دوم آخر می‌شود! وضعیت آنقدر فاجعه بار بود که اخبار را پیگیری هم نمی‌کردیم. کنار درس و مشق، دلمان را به چیزهای دیگر خوش کرده بودیم؛ رجوع کنید به نتایج جام جهانی 2002.

سالهای 85 و 86 و 87:

هر بار تیراختور صعود می کند، ولی اجازه صعودش نمی دهند!! دورادور می شنویم که افزایش تعداد تماشاگران تیراختور روند صعودی چشمگیری دارد. اگر یک زمانی سقف آرزوهای تیراختور سوم و چهارم شدن و شکست در فینال جام حذفی بود، این بار دلمان به این خوش بود که تیراختور با وجود اینکه در دسته یک است و نمی تواند به لیگ برتر بیاید، ولی همیشه مدعی صعود بوده و از تیمهای لیگ برتر هم پر تماشاگرتر است. و البته این بار فرهنگ هواداری جدیدی هم پدیدار شده و آن افتخار به هویت در مسابقات باشگاهی حتی در صورت باخت است.

سال 88:

بالاخره بعد از هفت سال تیراختور دوباره لیگ برتری می‌شود. در یک کلام می‌توان گفت، دلیل این صعود نه گرفتن مجوز صعود، بلکه تحمیل تیراختور از سوی طرفدارانش به لیگ برتر بود. لیگ دسته توان مقابله با انرژی جنبشی تیراختور را نداشت. شاید چنین تفکری وجود داشته معضل تیراختور در لیگ برتر رتق و فتق شود.

اردیبهشت 90:

تیراختور برای بار سال دوم سطح اول فوتبال ایران را شخم زده‌است. متوسط تعداد تماشاگرانش هم طراز با بوندس لیگا بوده، و فرهنگ طرفداریش فراتر از فوتبال و مشابه بارسای کاتالونیاست. به تناسب در کیفیت بازی‌ها، شیوه تهاجم‌‌اش در اکثر بازیها مشابه لیگ برتر انگلیس است. در مقابل تیمهای تهرانی در تهران گویا میزبان است و حتی استقلال را در آزادی می‌برد.

تیراختور در سال اول حضورش هم داعیه آسیا داشت، ولی به قول تماشاگرانش قربانی داوران شده و هفتم می‌شود.

سال دوم هم چنین است. معلوم نیست چرا در تنها در سه هفته پایانی رقابتها، رقابت شانه به شانه‌ تیراختور برای کسب رتبه دومی و سومی، به رقابت شانه به شانه‌ جهت چهارم شدن، و دست به دامن شدن تحقیرآمیز سپاهان می کشد، و در نهایت پنجم می شود. در حالی‌که سال قبل می گفتند بقیه تیمها برای دومی بجنگند، می گویند: "اشتباه از ما بوده که نزد طرفداران، توقع بیجای آسیایی شدن ایجاد نموده‌ایم. تیراختور همانند نفت آبادان و شاهین بوشهر نمک لیگ است(!)؛ بنابراین همین رتبه پنجم مبارکتان باد!".

و این در حالی است که شاهد پاسخهای به موقع و به جا از سوی طرفداران پرشمار به گفته‌های بیجای دست اندرکاران تیراختور هستیم.

خرداد 90:

نگاهی به آرشیو روزنامه‌ همشهری می زنم و به گذشته بر می‌گردم*. درست همین روزهای سال هشتاد و یک. پیروزی قهرمان شده و یکی از بازیکنان، که دنبال جام می دود و می خواهد آن را در اختیار بگیرد، کسی نیست جز اسماعیل هلالی. او در پوست خود نمی‌گنجد.

در زیر عکس مربوط به شادی اسماعیل هلالی، خبرهای مربوط به بازی دیگر تیمها هم نوشته شده است. تیراختور از سه هفته قبلش سقوطش محرز شده، و آخرین بازی را هم به فولاد اهواز باخته است! جالب است که تیراختور در طول فصل 80-81، از 26 بازی تنها 2 بار برده است. با 12 گل زده ضعیف‌ترین خط حمله، و با 46 گل خورده بدترین خط دفاعی را داراست! اگر این روزها، سقوط پاس همدان فعلی، به علت ریشه تهرانی‌اش، در کانون تحلیل و تعبیر و تفسیر و علت یابی برنامه‌ای چون نود قرار دارد، اما آن موقع، کم توقعی ما، کک خیلی‌ها را هم نگزاند!

در دنیای فوتبال شادی عده‌ای باید به بهای غم عده‌ای(ولو بی شمار) دیگر باشد. البته آن روزها اسماعیل هلالی، تنها بازیکن خوبی نبود که فوتبال تبریز را رها کرده بود. او فقط یکی از سیروس دین محمدی‌ها، رسول خطیبی‌ها، کریم باقری‌ها، یونس باهنرها، کاظم محمدی‌ها، علی‌رضا اکبرپورها و ... بود که در اوج، تیراختور و بلدیه و ماشین را رها می‌کردند. البته در فرهنگ و رسوم آن روزها چنین کاری، پسندیده و افتخارآمیز و نشانه موفقیت هم بود. انگار کسی از تیم دینامو کیف به آث میلان می‌رود. من و شما هم بسته به کار و شغل خود چنین بودیم و شاید هستیم! بالاخره، آزربایجان باید بهای از دست دادن فله‌ای دهها فرد مستعد فوتبالی خود را می داد. قبل‌ها ثابت شده‌بود، تک و توک افرادی هم که می ماندند، باید می سوختند و می ساختند. تقصیر از ما بود که همچون امروز ادعای پرطرفدارترین بودن را نداشتیم تا بگوییم لیاقت تیراختور و بقیه تیمهای آزربایجان، بردن و قهرمان شدن و قطب بودن و جذب ستاره‌هاست؛ نه گذاشتن لقمه‌های چرب و نرم در دهان دیگران. با عشق و عطش فوتبالی که هم اکنون در آزربایجان دیده می‌شود، و اگر چنین علاقه‌ای تثبیت یابد، می توان از حالا در انتظار پای به عرصه گذاشتن نسلهای جدید بسیار مستعد و البته متعصب‌تر بود.

برای بررسی اینکه "توقع" چقدر باید باشد تنها کافی است به آمار تماشاگران فوتبال نگاهی بشود. با توجه به اصول اقتصادی و مقایسه میزان مطلوبیت فوتبال میان آزربایجانی‌ها با بقیه باشگاههای کشور، کاملا منطقی است تیمی همچون تیراختور که میزان تماشاگرانش به تنهایی برابر با مجموع تماشاگران استقلال و پرسپولیس، و ده برابر مجموع دو تیم اصفهانی است، صد البته تناسب بودجه‌ها و کیفیت مدیریت، بازیکنان و کادر فنی هم چنین باید باشد. ولی واقعیت این‌ است که سوابق و نتایج نامطلوب گذشته‌های دور چماقی‌ است که همواره دست آقایان است! در حالی‌ که گذشته‌ها گذشته، و تاریخ برای عبرت گرفتن از گذشته است، نه وسیله‌ای برای تهدید و کم‌تر کردن توقع! درس این بار ما از تاریخ این است، نه تنها برای ترقی، بلکه برای بقاء هم کم توقعی، بدترین آفت ممکن است. سطح انتظارات و افق دید همیشه باید بالا باشد. توقعمان اگر "بیز آسیا ایسیتیروخ" نبود، شاید برای تیراختور هم همچون شهرداری، برای فرار از سقوط، جشن می گرفتیم!

برای آسیایی شدن البته صبر هم لازم است و دوستداران تیراختور همیشه داشتن آن را ثابت کرده‌اند. ولی تیراختور باید همان کار خود را در بهار 88، این بار در لیگ برتر تکرار کند. تیراختور باید خود را به آسیا تحمیل کند. البته نه با خالی کردن زود هنگام صحنه در لیگ حذفی، تعیین هدف 56 امتیازی، و چشم دوختن به عزم و همت و ساق دیگران(ای کاش در بازی سپاهان هم یکی به جای ابراهیم توره، به نصرتی انگیزه می داد، و توره‌نی اؤتوروب، نوصرتی‌دن یاپیشاردیق!). این بار هدف قهرمانی است و کمتر از آن، با

تیراختورون سون و ان آزی دؤرد اویوندا دوزگون و ایستدیغیمیز سونوجی آلماماسی و بونون نئچه سایماقا دیمَین ندن لری و باشدا فدارسیونون درین ایچیندن و اونون قارانلیق و ایستر ایسته مز، بیزه قارشی آغیر آپاردیغی سیاست لری، اولموشدور و بویله جه، بوتون یاردیمجیلارا بونلارین هامیسی آیدینیمیش.
آمما بوردان کئچید آلاراق، تیراختورون آسیایا گئدمه ماقینین منجه بیر نئچه بالاجا ندن و اوندان اوستون بیزه درسی اولا بیلر؛

بیزیم هدفیمیز اوزلوغونده چوخ بویوک دئیردی، بوتونلوکده تیراختورون ایرانین یوکسک لیگاسیندا آپاریلارین سیاست لرله، تانیش اولماماسی و بونلاری دوزگون و اوز نفعینه اولاراق تحلیل ائتمقا ائله ده بتر گوجی یوخیمیش، بو اوزدن بوتون یاردیمجیلارین دیرلی یاردیملارینا راغمِن، آسیادان گئریه قالدی؛ امما سونوچ اولاراق هدفین بؤیؤک اولماسی چالیشماقی چوخ طلب ائلیر، بونا گوره ، بوندان سونرا یالنیز بیزیم هدفمیمیز شامپیونلوق اولاجاقمیش.
بیز آسیایا گئدمه دیخ، اورگشاخ TTTT و باشقا یاردیمجیلارین آراسیندا هئش بیر فرق اولمادان، بوندان سونرا استادیومدا یئرلشن زامان و اؤیون باشلیاندان سؤنرا، بوتون گوجله 90 دیقه تیمی یوروشه چاغیرمالی اولدوق.
دئملی، قارشی تیم گرک تبریزده اویناماقدان قورخودان ترپنه بیلمه سین، بویله جه تیراختور تبریزده ایمتیاز الدن وئرمه ملی میش. اونوتمیاق تیراختورچی اولماق، آزربایجانچی اولماقدیر دئمک، بونو یاددا ساخلاماقلا، هئش واخت آزربایجانین زنگین تاریخ، مدنیت و کیملیکیگی کندی دویوش کن، مرحامتلی و درین دؤشونجه سی اولان کاراکتره مالیک اولماقی اونوتمادان، تیمه یاردیم ائداخ، هر بیر یاردیمجی اؤزونه بیر مدنیت سفیری کیمی باخمالی میش.
اونجه دن سؤیلنمیش کیمی قارشی تیمی اونجه دن آلقیشلاماقا هئش ندن یوخیمیش، ایر کندی درین مدنیتیمیزی اونلارا گؤسترمک ایستیریخ سه، اؤیوینون بیتیدیغی زامان اونلاری آلقیشلییاق.
بیز بو ایل آسیانی الدن وئردیق، بونا باخمیاراخ، بیزه بیر نئچه عنوان آدلاندیردیلار، بونلارین هامیسی بیزه درس اولمالی و بونو بیلمه لییک:

- هئش واخت اونوتمییاق؛ تیراختورون حاققی شامپیونلوق و بونلارین هئش بیری بیزی تؤلاماسین. اؤزوموزه گلمه لییک، نه وارسا اؤزلوغوموزده میش.

- هئش واخت اونوتمییاق؛ اصیل هدف آزربایجانین عزت و شرفینی قوروماقدیر. شرف اینسانین ان بویوک وارلیقیمیش.

- هئش واخت اونوتمییاق یاشاسین آزربایجان دئینده اونو بوتون وجودوموزونان آنلامالییق، بو یالنیز بیر شوعار دئیرمیش.

- هئش واخت اونوتمییاق یالنیز بوتون قارشیمیزدا اولان دوشمنلیکلری اثرسیزلش دیرمگین یولو بیرلیکدیر. بو یالنیز بیر شوعار اولمامالی میش و گلن ایل کیچیک زادلارین اؤستونده اؤز آرامیزدا اولان مسئله لری ائشیه چیخاتمییاق. گوج بیرلیکده.

بیرلیکده داغلاری قارشی دان گوتوره جاغیز
اؤزوموزه ایناناق، اؤزوموزه گلاخ.

ولادت آقا علی

حامد — Sat, 11 Jun 2011 09:16:08 GMT

شاهکار ذوالجلال

یا علی ای شاهکار ذو الجلال یا علی ای معدن فضل و کمال

مست صهبایت تمام انبیاء در پناه تو بود ارض و سماء

سینه چاکان تو جمله قدسیان ذکر نام تو نماز عرشیان

نام تو رمز و کلید حکمت است عشق تو اصل و اساس خلقت است

لوح،جانا صفحه ای از روی توست عرش،یک ذره ز خاک کوی توست

سفره ای از خوان تو عرش برین جان فدایت یا امیر المومنین

سجده آرد بر جمالت آفتاب صفحه ای از روی ماهت ماهتاب

شمس از رویت خجالت میکشد ماه یک نقشی ز خالت می کشد

دفترمدح تو قرآن مجید ای امید و ملجا هر نا امید

ای تجلیگاه الله الصّمد مظهر پاک هو الله احد

ای کرامت خانه زادت،یا علی ای شرافت در رکابت ،یاعلی

ای توئی آن کس که جان را ترک گفت در خط جای رسول الله خفت

روز خندق گفت ختم المرسلین ذات تو باشد اساس و رکن دین

"عبد زهرایم" غلام نام تو گشته ام مولا شکار دام تو

علی علیه السلام و زیبائیها: زیباترین ولادت: تنها کسی که در داخل خانه خدا بدنیا آمد، اوست. زیباترین نام: بنا بر روایات متعدد، نام علی مشتق از نام خداست. زیباترین معلم: علی تربیت شده دست پیامبر (ص) بود. زیباترین سخنان: به تعبیر بسیاری از بزرگان، نهج البلاغه برادر قرآن کریم است.

پدر علی (ع)

یکی از شخصیت های نقش آفرین صدر اسلام، حضرت ابوطالب پدر حضرت علی (ع) و عموی بزرگوار پیامبر خدا (ص) است. او یکی از ده فرزند عبدالمطلب و خود از بزرگان مکه و رئیس قبیله بنی هاشم، و سراسر وجودش، سرشار از بخشش، مهربانی و فداکاری در راه آیین توحیدی بود. ابوطالب بعد از وفات عبدالمطلب، سرپرستی پیامبر اکرم (ع) را به عهده گرفت و بعد از اینکه پیامبر به مقام رسالت رسید، در راه هدف مقدس ایشان که همان گسترش آیین یکتا پرستی بود، با تمام وجود جانبازی و فداکاری کرد تا آنجا که گفت: «تا جان دارم، از محمد دفاع می کنم.» او سرانجام در سال دهم بعثت در سال 64 سالگی دیده از جهان فروبست. حضرت علی (ع) مراحل آغازین کودکی را در دامان تربیت چنین پدری بزرگوار رشد یافت.

مادر علی (ع)
مادر گرامی حضرت علی (ع) فاطمه دختر اسد از فرزندان هاشم است. وی از نخستین زنانی بود که به پیامبر ایمان آورد و در دوران کودکی پیامبر، مدتی سرپرستی او را به عهده داشت. از این رو، پیامبر اکرم ضمن تکریم وی، با تعبیر مادر از او یاد می کرد و حتی هنگام رحلت فاطمه بنت اسد، پیامبر اکرم بسیار متأثر شده و پیراهن خود را بر او پوشانده و بر او نماز خواند و فرمود: «خداوند است که زنده می کند و می میراند. ای خدا، به حق من و همه انبیای پیش از من، مادرم فاطه بنت اسد را ببخشای و دلیل و برهانش را بر او تلقین کن و جایگاهش را وسعت بده، همانا که تو را ارحم الراحمین هستی».

کنیه علی (ع)
در فرهنگ عرب، کنیه اسمی غیر از نام اصلی شخص است، که برای مردان با کلمه ا�Zب و اِبن، و برای زنان با اُم و بنت می آید و غالباً برای تعظیم و تکریم شخص به کار می رود. حضرت علی (ع) هم کنیههای مختلفی داشت: از جمله:

ابو تراب که کنایه از هم نشینی آن حضرت با خاک و سجده های طولانی ایشان داشت. در سال دوم هجری، علی (ع) روزی زمین خوابیده و مقداری گرد و غبار بر لباسش نشسته بود. در این هنگام پیامبر اسلام بر بالین ایشان آمد و با خطاب «یا ابوتراب» آن حضرت را بیدار کرد. از آن زمان آن حضرت به این کنیه مشهور شدند. ابوریحانتین: این کنیه را هم پیامبر برای ایشان قرار داد و به معنای پدر دو ریحانه بهشت، امام حسن (ع) و امام حسین (ع) است.

القاب علی (ع)

در فرهنگ اعراب، لقب اسمی غیر از اسم اصل شخص و نامی است که کسی به آن شهرت می یابد. لقب بر مدح یا ذ�Zمّ شخص اشاره دارد. القاب حضرت علی (ع) فراوان است و همگی دلالت بر مدح حضرت علی (ع) می کنند؛ از جمله:

یعسوب الدین و یعسوب المؤمنین: ابن ابی الحدید که از بزرگان اهل سنت است، در این باره می گوید: این دو لقب را پیامبر اکرم (ص) در دو نوبت به علی بخشید. یک بار به او لقب یعسوب الدین را داد؛ یعنی مالک و رئیس و حاکم دین، و در نوبت دیگر فرمود: یعسوبُ المؤمنین؛ یعنی آقا و رئیس مؤمنان.

مرتضی لقب دیگر حضرت علی (ع) به این معناست که رفتار و کردار آن حضرت، مورد پسند خدا و رسول خداست. از دیگر لقب های آن حضرت، می توان به اسدالله (شیرخدا)، حیدر (شیر بیشه ایمان) و کاشِفُ الک�Zرب (برطرف کننده غم) اشاره کرد.

نهج البلاغه علی (ع)

یکی از گنجینه های جاوید و درخشان علم علوی که از روح بلند پیشوای پرهیزکاران حضرت امیر مؤمنان (ع) سرچشمه گرفته است، کتاب گرانسنگ "نهج البلاغــه" است. نهج البلاغــه برگزیده ای از خطبه ها نامه ها و سخنان کوتاه و حکمت آمیز علـی (ع) و قطره ای از اقیانوس بیکران معارف الهــی است. مجموعه ای نفیس از سخنان زیبای امیر کلام حضرت علی (ع) که گذشت روزگار نمی تواند غبار کهنگی بر آن بنشاند. ستاره ای درخشان در آسمان علم و معرفت و هنر و ادب که تا همیشه بر تارک علوم اسلامی خواهد درخشید. تأمل و تعمق در محتوای نهج البلاغــه می تواند ما را با گوشه هایی از مکتب مولای دنیا و دنیا پرستی حماسه حکومت عدالت دعا و مناجات مؤمنان در بخشهای الهیات، شجاعت، تهذیب اخلاق، سلوک و عبادت و... آشنا سازد. توجه به این کتاب شریف یکی از نیازهای نسل امروز جامعه اسلامی است.

و علی (ع) می آید.. .

ساقه های نیلوفری از پایه های عرش بالا رفته و سریر ولایت را به عطر وجودی خود آراسته اند، تا او بیاید و بر تکیه گاه پوشیده از رازقی آن تکیه زند. درون کعبه چه غوغایی است امروز! ملائک، بال در بال گستره آسمان ها را پوشانیده اند و جبرائیل و میکائیل و اسرافیل حلقه خانه کعبه شدند تا پر به نور وجود او بسایند! طنین نام او هلهله شادی ملائک است. جام های افلاکی عاشقان به سوی او می آیند و گیسوان سیاه شب به یمن وجود او گل خنده های نقره ای را در میان آبشار آسمانی اش تقسیم می کند؛ چرا که امشب علی (ع) می آید!...

و جمعه چه شکوهی دارد و این جمعه شکوهی دیگر!... 13 رجب سال سی ام از عام الفیل! آسمانیان طبق طبق نور می آوردند، آن گاه که دیوار کعبه شکافته شد و فاطمه بنت اسد قدم به درون کعبه نهاد که علی اعلی خانه خویش را از برای قدوم مبارک او آماده کرده بود.. . و او آمد که نام خود را از خدا گرفته بود و آمده بود تا بت های خانه را در هم بشکند و بر پشت بام آن ندای یگانگی و توحید ذات مقدس خدای تعالی را سر دهد و او را تقدیس کند و فریاد حق طلبی اش را از میان کفرها و نفاق به گوش جان های عاشقان برساند و پرواز شور آفرین کبوتران عشق را جانی تازه بخشد.

معشوق خدا

آسمانیان همه از شراب عشق علی (ع) نوشیده اند و لب از جام وصال او تر کرده اند و اینکه زمنیان را فرصتی است تا در چشمه جوشان معرفت او تن بشویند و به نور وجودی او رخ برگشایند؛ او که معشوق خداوند است و محمد (ع)، در خانه خدا، خانه عشق و شوریدگی پا به عرصه خاکی نهاد. او علی است و خدایش اعلی. او که مهتاب سپیدی رویش را از او دارد و کوچه ها همه بی قرار اویند و پنجره ها در انتظار قدوم مبارکش. او که چشمانش همه حدیث و اعجاز است و نگاه هستی بخشش پیاله جان ها را از شور زندگی، عشق و شیدایی لبریز می کند؛ او معشوق خداست.

طبیب دردمندان

یاس ها و نرگس ها در بی کران های گذرگاه هستی، عرشیان و زمینیان را در هاله ای از عطر و رویا می برند؛ چرا که عطر وجودشان را از وجود علی (ع) به ودیعت گرفته اند! آب های همه دریاها از انعکاس نام او می درخشند و می خندند و نسیم های بهاری، در وزش لابه لای شاخ و برگ های بیدهای مجنون نام او را زمزمه می کنند و نغمه خوش طنین نام اوست که این گونه بلبلان عاشق را به ترنم در آورده است و بهشت برای خاطر او تمام زنبق هایشان را نثار زمینیان کرده است! او علی است؛ طبیبی که هر کجا که لازم باشد بر زخم ها مرهم می نهد و دل های نابینا و گوش های ناشنوا و زبان های بی کلام را درمان می کند. او علی (ع) است که غفلت و نادانی و حیرت و سرگردانی را معالجه و روشنی های حکمت و عرفان را تقدیم دل ها و جان های تشنه عاشقان الهی می کند.

تا بر شد از نیام فلق برق خنجرش

برچید شب ز دشت و دمن، تیغ چادرش‏

بر تارک ستیغ بر آمد شعاع صبح‏

چونان پر خروس ز سیمینه مغفرش‏

موجى بر آمد از ز بر کوه زرفشان

پاشید بر کران افق زرّ احمرش‏

جیب افق، زرنگ شفق لاله گونه شد

بر آن نثار آمده بس درّ و گوهرش‏

نقّاش صنع از قلم زرنگار ریخت

شنگرف سوده در خط دیباج اخضرش‏

مشّاطه سحر به دو صد رنگ دلپذیر

آراست باغ و راغ بدست فسونگرش‏

پیک نسیم سر خوش و دلکش وزید و داشت

داروى جان ز رائحه مشک و عنبرش‏

آهسته پر کشید به آغوش شاخسار

تا کودک شکوفه نلغزد ز بسترش‏

وا کرد چشم نرگس شهلا به بوسه‏اى

گلخنده زد ز عاطفت مهر پرورش‏

خورشید کم کم از افق دشتهاى دور

بر شد چنانکه کوه و دمن شد مسخّرش‏

پرتو فشاند بر سر هر کاخ و کومه‏اى

آفاق زنده گشت ز چهر منوّرش‏

بر زد علم به پهنه گسترده زمین‏

تسلیم شد کران به کران در برابرش‏

تا بسترد ز روى زمین زنگ تیرگى

صد آبشار نور فرو ریخت بر سرش‏

تا چهر باختر برهد از ظلام شب‏

قندیل آفتاب بر آمد ز خاورش‏

ظلمت زدوده گشت ز سیماى روشنش

دهشت ربوده گشت ز رخسار عنبرش‏

آمد فراز مکّه و تا نقش کعبه دید

انبوه زر فشانده به هر کوى و معبرش‏

بیدار گشت مکّه، دیارى که سالها

بد خفته و نبود به سر ذوق دیگرش‏

بگشوده گشت پنجره‏ها یک بیک بصبح‏

تا نور آفتاب بتابد به منظرش‏

خلقى برون شد از در هر آشیانه‏اى

هر کس به کار سازى رزق مقدّرش‏

آن یک به کوى آمد و آن یک به کارگاه‏

آن یک به ذوق آمد و آن یک به متجرش‏

جمعى روان شدند سوى کعبه کز نیاز

بوسند خاک پایگه آسمان فرش‏

بد کعبه در میانه آن شهر یادگار

از دوره خلیل و سماعیل و هاجرش‏

با چار رکن مهم استاده سرفراز

حصنى که هست قائمه هفت کشورش‏

گوئى به انتظار کسى بود آن سراى

تا آید و چو جان بنشاند به مصدرش‏

ناگه در آن حریم مهین بانوئى کریم‏

پیدا شد و کرامت پیدا ز منظرش‏

او بانوئى ز جمله نکویان دهر بود

نادیده چشم عالم از آن نکوترش‏

حجب و وقار بود بر اندام زینتش‏

قدس و عفاف بود به رخسار زیورش‏

اندر قریش پاک زنى بود مردوار

بو طالب بزرگ پسندیده شوهرش‏

از خاندان هاشم و زدوده خلیل‏

زیبنده بانوئى و برازنده همسرش‏

مى‏خواست کردگار کزین خاندان پاک

نخلى بر آورد شرف و مردمى برش‏

مى‏خواست کردگار کزین زوج مهر زاد

طفلى به عرصه آرد تابنده اخترش‏

مى‏خواست کردگار کزین دودمان پاک

مردى بپاى دارد چون کوه پیکرش‏

مى‏خواست کردگار فرازنده مهترى‏

کزان به روزگار نجویند بهترش‏

مى‏خواست کردگار که میراث عدل و داد

بخشد به داده خواه‏ترین دادگسترش‏

مى‏خواست کردگار ز دامان فاطمه‏

زوجى براى فاطمه بانوى محشرش‏

مى‏خواست کردگار یکى بحر گسترد

تا موج خیزد از دل در خون شناورش‏

مى‏خواست کردگار بر آرد برادرى‏

آب آور برادر و غمخوار خواهرش‏

مى‏خواست کردگار یکى خواهر آورد

تا بر کشد به دوش لواى برادرش‏

مى‏خواست کردگار که در دشت کربلا

گلبوته‏ها ببیند و گلهاى پر پرش‏

مى‏خواست کردگار یکى طرفه قهرمان

تا جاودانه باشد یار پیمبرش‏

بازو چو بر گشاید بر بازوى ستم‏

بازوى او گشاید با روى چنبرش‏

اندر مصاف کفر چو شمشیر برکشد

بنیان کفر بر کند و عمر و عنترش‏

و اندر بر جماعت مسکین و دردمند

سیلاب اشک بارد از دیده ترش‏

گاهى یتیم را بنوازد چونان پدر

گاهى صغیر را به عطوفت چو مادرش‏

زهرى به کام دشمن و شهدى بکام دوست‏

کاین طرفه را بنام بخوانند حیدرش‏

طفلى چنان که قافیه سازان روزگار

وامانده‏اند در بر طبع سخنورش‏

طفلى چنانکه دیده بینندگان ندید

مانند او به عرصه محراب و منبرش‏

طفلى چنانکه رایت اسلام از او بلند

کوتاه دست ظلم ز عزم توانگرش‏

توفنده همچو رعد به پیکار دشمنان‏

لرزنده همچو بید به نزدیک داورش‏

دستیش بهر کوشش و هنگامه و نبرد

دستى پى حمایت مظلوم و مضطرش‏

دستیش بهر بخشش و انفاق و التیام‏

و ز بهر انتقام برون دست دیگرش‏

دستیش بهر چاره و درمان دردمند

دست دگر به قبضه شمشیر و خنجرش‏

دستى به پایمردى از پافتادگان‏

دستى به پاسدارى اسلام و دفترش‏

دستیش بر پرستش و پیمان و پاس حق

دستیش بر ستیزش بتخواه و بتگرش‏

دستى بسوى خالق و دستى بسوى خلق‏

دستى پى نوازش و دستى به کیفرش‏

دستى بسوى تیره گردنکشان دراز

دستى بسوى میثم و عمّار و بوذرش‏

با این دو دست و بازوى مردانه‏

دیگر کراست نام ید اللّه فراخورش‏

چشمش بدان سراى که تا صاحب سراى

آید به پیشباز و بخواند به محضرش‏

آن روز میهمان خدا بود فاطمه‏

یا للعجب که خانه فرو بسته بد درش‏

او را ودیعه‏اى ز خدا بود در مشیم

مى‏خواست تا ودیعه نهد در برابرش‏

لختى به انتظار به گرد حرم گذشت‏

سوزنده از شراره آزرم پیکرش‏

ناگه ز سوى خانه یکى ایزدى خروش

بنواخت گوش خلق ز مضراب تندرش‏

پهلو شکافت خانه و شد معبرى پدید

خانه خداى، فاطمه را خواند در برش‏

و آنگه بهم بر آمد آن سهمگین شکاف

آنسان که هیچ دیده نیارست باورش‏

بعد از سه روز باز پدید آمد آن شکاف‏

چونان صدف ز سینه بر او درّ گوهرش‏

بنهاد گام فاطمه بیرون از آن سراى

شادان ز میزبانى دادار اکبرش‏

اندر مطاف خانه بدیدند جمله خلق‏

طفلى چو ماه‏پاره در آغوش مادرش‏

طفلى چنانکه مادر هستى نپرورد

دیگر چو او به دایره مرد پرورش‏

طفلى چنانکه خامه صورتگر خیال‏

آنسان که نقش اوست نیارد مصوّرش‏

خواهم مدیح گفتن فرزند کعبه را

باشد که را مدیح ید اللّه میسرش‏

آنرا که زیب قامت او «هل اتى» بود

آنرا که هست افسر «لولاک» بر سرش‏

آنرا که در مجاهدت و طاعت و سخى

ایزد ستوده است به قرآن مکرّرش‏

آنرا که گر نزاد همى مادر زمان‏

هستى عقیم بود ز پورى دلاورش‏

آنرا که تا نهال مساوات بر دهد

آتش نهاد در کف اعمى برادرش‏

من چون مدیح گویم آنرا که در نبرد

مردان روزگار بخواندند صفدرش‏

من چون مدیح گویم آنرا که در نماز

بخشود بر فقیر نگین به آورش‏

من چون مدیح گویم آنرا که مصطفى‏

بگزید بهر فاطمه شایسته دخترش‏

من چون مدیح گویم آن یکّه مرد را

کز رزم بر نتافت عنان تک آورش‏

من چون مدیح گویم آنرا که در غدیر

بنشاند کردگار بجاى پیمبرش‏

گویندگان سروده‏اند بسیار جامه‏ها

از من چنان نیاید ستودن ایدرش‏

من این سخن سرودم و شرمنده‏ام ز خویش‏

کز قطره کمترم بر پهناى کوثرش‏

باشد که در شمار مرا توشه آورد

یک ذره از غبار قدمهاى قنبرش‏

گفتم من این قصیده به معیار آنکه گفت‏

«صبح از حمایل سحر آهیخت خنجرش»

محور تمـوم کائـنات ، حـیدر

می لرزه زمین به زیر پات ، ‌حیدر
حریف تموم دشمناست ، حیدر
هیبت یه گوشة نیگات ، حیدر

به دستای تو چشم امّید همه ست ، محو رشادتت امیر علقمه ست
وقتی که ذوالفقار میون دست توست ، ترنم لبت ذکر یا فاطمه ست

علی علی علی ، تو والی روز محشری
علی علی علی ، تو ساقی حوض کوثری
علی علی علی ، تو فاتح بدر و خیبری

----------------------------

شده دل من پر از شـعف ، حیدر

که پر می زنه به هر طرف ، حیدر

کـرده هـوایـی دل مـنو ، حـیدر

هـوای زیـارت نـجـف ، حـیـدر

غمی نمی مونه تو سینه با علی ، گره گشامونه ندای یا علی
فخر می کنه خدا به حضرت امیر ، وقتی که می گه لا فتی الا علی

علی علی علی ، آیة قالو بلیٰ تویی
علی علی علی ، امید خیر النسا تویی
علی علی علی ، شیر دلیر خدا تویی

----------------------------

تویی که ولی مـطلقی ، حـیدر

تو تا همیشه مع الحقی ، حیدر

عالـم همه در پـناه تو ، حیـدر

تو سـردار صبح خندقی ، حیدر

دین خدا همیشه زیر دین توست ، مدیون اقتدار نور عین توست
پرچم حق اگه رنگی داره هنوز ، اثر سرخی خون حسین توست

علی علی علی ، زیارت نینوا می خوام
علی علی علی ، طواف گنبد طلا می خوام
علی علی علی ، برات کرب و بلا می خوام

ولادت امام باقر

حامد — Tue, 31 May 2011 09:09:42 GMT

چشمه جاری شکافنده علم ها در بیابان خشکیده دانش جوشیدن گرفت و جان جویندگان علم و معرفت را از زلال پر برکت خود سیراب ساخت. شیعه نشان افتخار دیگری بر گردن آویخت و بر این پیشوای معصوم خود بالید. ای افتخار شیعه که در ضیافت خانه حوزه ها و دانشگاه ها سفره پر نعمت دانش تو گسترده است، میلاد مسعودت را گرامی می داریم.

ماه محرم ماه حماسه خونین و همیشه جاویدان کربلا با کوله باری از غم و اندوه سپری شد و در ایام صفر با غم سنگینی که از لاله های خونین دشت کربلا بر دلهایمان همیشه باقی است، در شب میلاد آخرین بازمانده کربلای عطش، اشکهای چشمانمان مضاعف میشود و طپش قلبمان سنگین تر از دیروز و دستهایمان بر پنجره های سخت قبرستان غریب و دلگیر بقیع گره میخورد، آنجا که مأوی شکافنده دانش هاست.
چشم هایت را می بندی و دیوار بقیع را در برابرت می‌‌‌‌یابی و آنگاه که شبکه های پنجره را لمس می‌کنی مرغ جانت پر می کشد که بر مزار های مطهر و پاکشان حضور یابی، صورت بر خاک معطرشان بگذاری و با سوز دل غربت اشان را گریه کنی. این جا مدینه است این جا بقیع است و این چهار بقعه تاریک و مظلوم ... چهار قبر مظلوم را می‌نگری که تنها با سنگی بر روی آنها نشان از مزار شریف گلی از بوستان محمد (ص) دارند.

گل ستاره وجود حضرت باقر در آسمان شیعه تابیدن گرفت؛ اما آسمانی که رخت ماتم بر تن نموده، عزادار دیگر ستارگانی است که ابرهای کینه و سنگ دلی در کربلا، جلوی درخشش آنها را گرفته اند.

امام شکافنده دانش ها که جامع علم و منبع دانش و مشهور به فضیلت و بینش است و درجه علم و دانشش بالاتر از فهم بشری، امام پایداری و تلخی چشیده ای از حماسه عاشورا که پیمانش با خدا غیر قابل تردید و فضیلت و کمالش غیر قابل انکار است امام علم که چشمه‌های جوشان دانش و فنون و حکمت از اندیشه های این بابغه دین می جوشید و می‌تراوید و اوراق زندگی اش سراسر سرشار از احادیث روایت‌‌ها و کلمات قصار و نصیحت هاست.

شب میلادش، فضای ساکت و آرام مدینه، مبهوت نورافشانی خانه گلین امام سجاد (ع) است و فروغی نورانی، آسمان مدینه را روشن کرده است؛ نوری که از چهره معصوم و منور نوزادی مبارک به آسمان ساطع است. چشمه جاری شکافنده علم ها در بیابان خشکیده دانش جوشیدن گرفت و جان جویندگان علم و معرفت را از زلال پر برکت خود سیراب ساخت.

۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞

نام مبارک امام پنجم محمد بود. لقب آن حضرت باقر یا باقرالعلوم است، بدین جهت که: دریای دانش را شکافت و اسرار علوم را آشکارا ساخت. القاب دیگری مانند شاکر و صابر و هادی نیز برای آن حضرت ذکر کرده اند که هریک باز گوینده صفتی از صفات آن امام بزرگوار بوده است.
کنیه امام "ابو جعفر" بود. مادرش فاطمه دختر امام حسن مجتبی (ع) است. بنابراین نسبت آن حضرت از طرف مادر به سبط اکبر حضرت امام حسن (ع) و از سوی پدر به امام حسین (ع) می رسید. پدرش حضرت سیدالساجدین، امام زین العابدین، علی بن الحسین (ع) است . تولد حضرت باقر (ع) در روز جمعه سوم ماه صفر سال 57 هجری در مدینه اتفاق افتاد.

در واقعه جانگداز کربلا همراه پدر و در کنار جدش حضرت سید الشهداء کودکی بود که به چهارمین بهار زندگیش نزدیک می شد. دوران امامت امام محمد باقر (ع) از سال 95 هجری که سال شهادت امام زین العابدین (ع) است آغاز شد و تا سال 114 هجری یعنی مدت 19سال و چند ماه ادامه داشته است. در دوره امامت امام محمد باقر (ع) و فرزندش امام جعفر صادق (ع) مسائلی مانند انقراض امویان و بر سر کار آمدن عباسیان و پیدا شدن مشاجرات سیاسی و ظهور سرداران و مدعیانی مانند ابوسلمه خلال و ابومسلم خراسانی و دیگران مطرح است، ترجمه کتابهای فلسفی و مجادلات کلامی در این دوره پیش می آید، و عده ای از مشایخ صوفیه و زاهدان و قلندران وابسته به دستگاه خلافت پیدا می شوند. قاضیها و متکلمانی به دلخواه مقامات رسمی و صاحب قدرتان پدید می آیند و فقه و قضاء و عقاید و کلام و اخلاق را - بر طبق مصالح مراکز قدرت خلافت شرح و تفسیر می نماید و تعلیمات قرآنی - به ویژه مسأله امامت و ولایت را، که پس از واقعه عاشورا و حماسه کربلا، افکار بسیاری از حق طلبان را به حقانیت آل علی (ع) متوجه کرده بود و پرده از چهره زشت ستمکاران اموی و دین به دنیا فروشان برگرفته بود، به انحراف می کشاندند و احادیث نبوی را در بوته فراموشی قرار می دادند. برخی نیز احادیثی به نفع دستگاه حاکم جعل کرده و یا مشغول جعل بودند و یا آنها را به سود ستمکاران غاصب خلافت دگرگون می نمودند. اینها عواملی بود بسیار خطرناک که باید حافظان و نگهبانان دین در برابر آنها بایستند. بدین جهت امام محمد باقر (ع) و پس از وی امام جعفر صادق (ع) از موقعیت مساعد روزگار سیاسی، برای نشر تعلیمات اصیل اسلامی و معارف حقه بهره جستند و دانشگاه تشیع و علوم اسلامی را پایه ریزی نمودند. زیرا این امامان بزرگوار و بعد شاگردانشان وارثان و نگهبانان حقیقی تعلیمات پیامبر (ص) و ناموس و قانون عدالت بودند و می بایست به تربیت شاگردانی عالم و عامل و یارانی شایسته و فداکار اهتمام می ورزیدند، و فقه آل محمد (ص) را جمع و تدوین و تدریس کنند. به همین جهت محضر امام باقر (ع) مرکز علماء و دانشمندان و راویان حدیث و خطیبان و شاعران بنام بود.

دانش امام باقر علیه السلام نیز همانند دیگر امامان از سر چشمه‏ وحى بود، آنان آموزگارى نداشتند و در مکتب بشرى درس نخوانده بودند، �جابر بن عبد الله‏� نزد امام باقر (ع) مى‏ آمد و از آنحضرت دانش فرا مى‏گرفت و به آن گرامى مکرر عرض مى ‏کرد: اى شکافنده علوم! گواهى مى‏دهم تو در کودکى از دانشى خداداد برخوردارى.

در مکتب تربیتی امام باقر (ع) علم و فضیلت به مردم آموخته می شد. ابوجعفر امام محمد باقر (ع) متولی صدقات حضرت رسول (ص) و امیرالمؤمنین (ع) و پدر و جد خود بود و این صدقات را بر بنی هاشم و مساکین و نیازمندان تقسیم می کرد، و اداره آنها را از جهت مالی به عهده داشت. امام باقر (ع) دارای خصال ستوده و مؤدب به آداب اسلامی بود. سیرت و صورتش ستوده بود. پیوسته لباس تمیز می پوشید. در کمال وقار و شکوه حرکت می فرمود.

امام پنجم (ع) بسیار گشاده رو و با مؤمنان و دوستان خوش برخورد بود. با همه اصحاب مصافحه می کرد و دیگران را نیز بدین کار تشویق می فرمود. در ضمن سخنانش می فرمود:

مصافحه کردن کدورتهای درونی را از بین می برد و گناهان دو طرف - همچون برگ درختان در فصل خزان - میریزد.

امام باقر (ع) در صدقات و بخشش و آداب اسلامی مانند دستگیری از نیازمندان و تشییع جنازه مؤمنین و عیادت از بیماران و رعایت ادب و آداب و سنن دینی، کمال مواظبت را داشت. میخواست سنتهای جدش رسول الله (ص) را عملا در بین مردم زنده کند و مکارم اخلاقی را به مردم تعلیم نماید. در روزهای گرم برای رسیدگی به مزارع و نخلستانها بیرون می رفت و با کارگران و کشاورزان بیل می زد و زمین را برای کشت آماده می ساخت. آنچه از محصول کشاورزی - که با عرق جبین و کد یمین - به دست می آورد در راه خدا انفاق می فرمود. بامداد که برای ادای نماز به مسجد جدش رسول الله (ص) می رفت، پس از گزاردن فریضه، مردم گرداگردش جمع می شدند و از انوار دانش و فضیلت او بهره مند می گشتند.
مدت بیست سال معاویه در شام و کارگزارانش در مرزهای دیگر اسلامی در واژگون جلوه دادن حقایق اسلامی - با زور و زر و تزویر و اجیر کردن عالمان خود فروخته - کوشش بسیار کردند. ناچار حضرت سجاد (ع) و فرزند ارجمندش امام محمد باقر (ع) پس از واقعه جانگداز کربلا و ستمهای بی سابقه آل ابوسفیان، که مردم به حقانیت اهل بیت عصمت (ع) توجه کردند، در اصلاح عقاید مردم به ویژه در مسأله امامت و رهبری، که تنها شایسته امام معصوم است، سعی بلیغ کردند و معارف حقه اسلامی را - در جهات مختلف - به مردم تعلیم دادند تا کار نشر فقه و احکام اسلام به جایی رسید که فرزند گرامی آن امام، حضرت امام جعفر صادق (ع) دانشگاهی با چهار هزار شاگرد پایه گذاری نمود و احادیث و تعلیمات اسلامی را در اکناف و اطراف جهان آن روز اسلام انتشار داد.

امام سجاد (ع) با زبان دعا و مناجات و یادآوری از مظالم اموی و امر به معروف و نهی از منکر و امام باقر (ع) با تشکیل حلقه های درس، زمینه این امر مهم را فراهم نمود و مسائل لازم دینی را برای مردم روشن فرمود. رسول اکرم اسلام (ص) در پرتو چشم واقع بین و با روشن بینی وحی الهی وظایفی را که فرزندان و اهل بیت گرامی اش در آینده انجام خواهند داد و نقشی را که در شناخت و شناساندن معارف حقه به عهده خواهند داشت، ضمن احادیثی که از آن حضرت روایت شده، تعیین فرموده است. چنان که در این حدیث آمده است:
در زمان امیرالمؤمنین علی (ع) گوئیا، مقام علم و ارزش دانش هنوز - چنان که باید - بر مردم روشن نبود، گویا مسلمانان هنوز قدم از تنگنای حیات مادی بیرون ننهاده و از زلال دانش علوی جامی ننوشیده بودند و در کنار دریای بیکران وجود علی (ع) تشنه لب بودند و جز عده ای معدود قدر چونان گوهری را نمی دانستند. بی جهت نبود که مولای متقیان بارها می فرمود: "سلونی قبل از تفقدونی"؛ پیش از آنکه من را از دست بدهید از من بپرسید و بارها می گفت: من به راههای آسمان از راههای زمین آشناترم. ولی کو آن گوهرشناسی که قدر گوهر وجود علی را بداند؟ اما به تدریج، به ویژه در زمان امام محمد باقر (ع) مردم کم کم لذت علوم اهل بیت و معارف اسلامی را درک می کردند و مانند تشنه لبی که سالها از لذات آب گوارا محروم مانده و یا قدر آن را ندانسته باشد، زلال گوارای دانش امام باقر (ع) را دریافتند و تسلیم مقام علمی امام (ع) شدند و به قول یکی از مورخان:

"مسلمانان در این هنگام از میدان جنگ و لشکر کشی متوجه فتح دروازه های علم و فرهنگ شدند". امام باقر (ع) نیز چون زمینه قیام بالسیف (قیام مسلحانه) در آن زمان - به علت خفقان فراوان و کمبود حماسه آفرینان - فراهم نبود، از این رو، نشر معارف اسلام و فعالیت علمی را و هم مبارزه عقیدتی و معنوی با سازمان حکومت اموی را، از این طریق مناسب تر می دید، و چون حقوق اسلام هنوز یک دوره کامل و مفصل تدریس نشده بود، به فعالیتهای ثمر بخش علمی در این زمینه پرداخت. اما بدین خاطر که نفس شخصیت امام و سیر تعلیمات او - در ابعاد و مرزهای مختلف - بر ضرر حکومت بود، مورد اذیت و ایذاء دستگاه قرار می گرفت. در عین حال امام هیچگاه از اهمیت تکلیفی شورش (علیه دستگاه) غافل نبود، و از راه دیگری نیز آن را دامن میزد: و آن راه، تجلیل و تأیید برادر شورشی اش زید بن علی بن الحسین بود.

همنام
میلاد که باشد این چنین پر آه است
گویا که ز داغِ کربلا آگاه است
او کیست شکافنده‌ی علمِ عالم
همنام محمد بن عبدالله است

عاشورایی
با آمدنش بهار شد شیدایی
در سینه‌ی انتظار شد غوغایی
از گلشن زین العابدین می‌آید
بر اهلِ جهان کودکی عاشورایی

فرمانده
شکر است که یاورِ رقیه آمد
فرزندِ برادرِ رقیه آمد
او همسفر کرب و بلا تا شام است
فرمانده‌ی لشکرِ رقیه آمد

جرعه
دل جرعه بنوش از قدح و جام محمّد
دیگر شده مرهم همه آلام محمّد
بشکفته گلِ پنجم گلخانه‌ی معشوق
او کیست؟ لقب باقر و همنام محمّد

شوق
قلبِ خود را کرده‌ام نیمی و اشکم جاری است
نیمِ آن شاد است و نیمی غرق آه و زاری است
یک طرف از کربلا دارای زخمِ کاری است
قسمتی از شوق این گل، محوِ در دلداری است
این چنین حال و هوایی در وجودم نادر است
عاشقان میلادِ زیبای امامِ باقر است
* * *
شد طوافِ عرشیان مستانه بر گِردِ سرش
گشته زین العابدین مدهوش بوی عنبرش
هر دمی دلخون نماید با دو چشمانِ ترش
فاطمه بنتِ امام مجتبی را مادرش
یعنی ای مادر بدان من نینوایی می‌شوم
عاقبت من کودکی کرب و بلایی می‌شوم
* * *
در میانِ کودکان من هم پریشان می‌شوم
چون رقیه چون سرکینه دیده گریان می‌شوم
شاهدِ سوزِ عطش بر کامِ عطشان می‌شوم
راهیِ شامِ بلا، شامِ غریبان می‌شوم
روز اوّل از قیامِ کربلا من آگهم
وارثِ جدِ غریبم حضرتِ ثاراللهم

وارث
فرشته‌ها ز عرش حق آمده‌اند بر زمین
دسته گلی داده خدا به دستِ زین العابدین
لاله و یاس و یاسمن، گلِ شقایق و چمن
برای دیدنِ رخش، چشمِ همه کرده کمین
گاه همه به زاری و گاه همه به شادی‌اند
گریه به خنده زد گره، خنده به گریه شد عجین
این که به آسمانِ دل در شبِ تیره روشن است
ماه امام باقر است، ماهِ امامِ پنجمین
شد پدرش پورِ حسین، مادر او دختِ حسن
حاصلِ زوج علوی، فخرِ وجود نازنین
بیند اگر به کودگی رنج و مصیبت فزون
وارثِ کربلاست این دشمنِ ظلمِ ظالمین
پای بنه به کوی او از سرِ عشق و معرفت
ذکرِ توسلش شده، مرهمِ زخمِ مؤمنین

جرعه
امشب از هر سو دلم پر می‌کشد
جرعه جرعه جام می‌ سر می‌کشد
امشب این دل را چراغان کرده‌ام
عشق را در سینه مهمان کرده‌ام
جام‌ها را ارغوانی می‌کنم
پیرم اما نوجوانی می‌کنم
هیئتی در سینه بر پا کرده‌ام
نقل و اسپندی مهیا کرده‌ام
پرده‌های شادیِ سبز و سپید
یک به رنگ عشق و یک رنگ امید
امشب آنچه خواسته جانان کنم
پرده‌ها را بر دل آویزان کنم
روی هر یک نام دلبر حک کنم
این دلم را بینِ دل‌ها تک کنم
می‌کنم دعوت همه رگ‌های خود
جمع اعضایم ز سر تا پای خود
عقل و چشم و گوش و لب در انتظار
تا که آید عشقم از شهرِ بهار
لحظه‌ای روشن شد از سبزی نور
گشت این مهمانی‌ام غرقِ سرور
پرده‌ی سینه دمی آمد کنار
گفت عقلم، عاشقان! آمد نگار
گر چه دل بر رنگ سرخی مبتلاست
رنگ دل تعویض شد اکنون طلاست
سینه‌ام شد هیئتی دیوانه وار
ای خدا آمد نگاری تکسوار
قد او عالم کند یک دم اسیر
چشم او بر دشمنان باشد چو تیر
با نگاهش نور بر هر سو زند
با لبانش دم ز الا هو زند
برق دندان‌های او درّ صدف
بهر دیدارش خلائق صف به صف
زلف او با باد غوغا می‌کند
خنده‌اش صدها گره وا می‌کند
کاش می‌شد نوکرِ او می‌شدم
زائر آن چشم و ابرو می‌شدم
کاش می‌شد جیره‌ خوارش بودمی
لحظه‌ای را در کنارش بودمی
کاش می‌شد یک نگاهم می‌نمود
در برش یک دم پناهم می‌نمود
او که بر دل دلبر و تاجِ سر است
پاره‌‌ی قلب بتول و حیدر است
کیست او جز حضرتِ سلطانِ دل
حضرت باقر که شد مهمانِ دل

والانسب
امشب قسمی خورده‌ام ای سینه که باید
دیده به جهان بندم در ذکر نشینم
بی وقفه کنم زمزمه تا جان به سر آید
آن وقت ز خاکِ قدمش بوسه بچینم
آنقدر بگویم ز لبم ذکر که شاید
تا حضرت والا نسب عشق ببینم
* * *
امشب به خودم گفته‌ام ای رند خرابات
برخیز مهیا شو و زن نعره‌ به هر سو
رو کن به همان منشاء پر نورِ عبادات
از او تو مدد گیر به ذکرِ حق و یا هو
یا حضرت سجاد تو ای قبله‌ی حاجات
چشمت شده روشن ز رخ نوگل خوش رو
* * *
این گوهر غلطان که به دریای تو افتاد
از پرتوی علمش همگان درس بگیرند
آن شهد که از هر سخنش جان به همه داد
بین لشکر اندیشه ز او مستند و اسیرند
هر یک صنمی پیش رخش خاک دهد باد
پیش قدمش گو که همه سخت بمیرند
* * *
این است بهشتی گوهر و شمس فروزان
با علم کند کاخ ستم را همه معدوم
هر جا که بُوَد حامی دین حامی قرآن
وین هست همان حجت و آن حضرت معصوم
او کیست که شد کرب و بلا واله و عطشان
ای سینه بگو باقر و پنجم گلِ مظلوم

ذکر و سرود

اختر
پنجمین اخترِ عصمت، وارثِ صبری و حلمی
باقرِ آلِ رسولی، تو شکافنده‌ی علمی
گلرخان پیش رخت می‌میرمند
عالمان از مدد می‌گیرند
مددی ـ مولا امامِ باقر
مددی ـ مولا امامِ باقر (3)
گلی از تبارِ عشقی، به دو هستی نورِ عینی
تو حدیثی از بهاری، تو سلاله‌ی حسینی
آمدی گل به جهان افشاندی
کربلا را به همه فهماندی
مددی ـ مولا امامِ باقر
مددی ـ مولا امامِ باقر (3)
ای به دیده دیده‌ای تو، معنیِ قرآن ناطق
مکتبت زمینه‌سازِ، مکتبِ جعفر صادق
از ازل عبد و مطیعت شیعه
عاشقِ خاک بقیعت شیعه
مددی ـ مولا امامِ باقر
مددی ـ مولا امامِ باقر (3)

مسافر
بر روی دل نوشتم
با کِلکِ سرنوشتم
هستی تو در سرشتم
درّ گران و نادر
جانم امام باقر
جانم امام باقر(4)
از علم تو بگویم
عشق تو را بجویم
کوی تو آرزویم
گردیده سینه طایر
جانم امام باقر
جانم امام باقر(4)
ای آشنای دل‌ها
حال و هوای دل‌ها
دارد نوای دل‌ها
بر کربلا مسافر
جانم امام باقر
جانم امام باقر(4)

مدینه‌ی دل
ماه زیبای رجب به سینه تابیده
شروعِ عاشقی و بهارِ امیده
تو مدینه‌ی دلم یه خونه‌ی نوره
بین اون خونه یه یارِ مثلِ خورشیده
منکه امشب مثلِ طائرم خدا
برا اعتکاف که حاضرم خدا
در پناه عشقِ باقرم خدا
یـــــــا ـ مولانا مولانا ـ امام باقر(3)
مادرش که ثمرِ باغِ حسن باشه
گرمِ دیدارِ رخِ گلِ چمن باشه
پدرش پور حسینی، حضرت سجاد
ناظر چشمای آهوی ختن باشه
این که چشماش یه جهان حقایقه
سبب عاشقی و علایقه
حاصل صنوبر و شقایقه
یـــــــا ـ مولانا مولانا ـ امام باقر(3)
گرمی ماهِ رجب بی‌عشقِ اون سرده
دلِ بی محبّت آقا پر از درده
اون شکافنده‌ی هر چی علم تو دنیاست
علم عالم پیش اون قدش رو خم کرده
هر کی تو سینه‌ی اون ارادته
تو دلش هر روز و شب یه حاجته
خدا شاگردی اون سعادته
یـــــــا ـ مولانا مولانا ـ امام باقر(3)

حضرت باقر (ع) در سال 57 هجرى در شهر �مدینه� چشم به جهان گشود. او هنگام وفات پدر خود امام زین العابدین (ع) که در سال 94 رخ داد، سى و نه سال داشت. نام او �محمد� و کنیه‏اش �ابوجعفر� است و �باقر� و �باقر العلوم� لقب او مى‏باشد.

مادر حضرت �ام عبدالله� دختر امام حسن مجتبى (ع) و از این جهت نخستین کسى بود که هم از نظر پدر و هم از نظر مادر فاطمى و علوى بوده است.

امام باقر در سال 114 هجرى در شهر مدینه درگذشت و در قبرستان معروف بقیع، کنار قبر پدر و جدش، به خاک سپده شد. دوران امامت آن حضرت هیجده سال بود.

خلفاى معاصر حضرت‏

پیشواى پنجم در دوران امامت دوران خود با زمامداران و خلفاى یاد شده در زیر معاصر بود:

1- ولید بن عبدالملک (86-96)

2- سلیمان بن عبدالملک (96-99)

3- عمر بن عبدالعزیز (99-101)

4- یزید بن عبدالملک (101-105)

5- هشام بن عبدالملک (105-125)

این خلفا، به استثناى عمر بن عبدالعزیز- که شخصى نسبتا دادگر و نسبت به خاندان پیامبر (ص) علاقه‏مند بود- همگى در ستمگرى و استبداد و خودکامگى دست کمى از نیاکان خود نداشتند و مخصوصاً نسبت به پیشواى پنجم همواره سختگیرى می‏کردند.

پایه گذار نهضت بزرگ علمى

پیشواى پنجم طى مدت امامت خود، در همان شرائط نامساعد، به نشر و اشاعه حقایق و معارف الهى پرداخت و مشکلات علمى را تشریح نمود و جنبش علمى دامنه دارى به وجود آورد که مقدمات تاسیس یک �دانشگاه بزرگ اسلامى� را که در دوران امامت فرزند گرامیش �امام صادق ع� به اوج عظمت رسید، پى ریزى کرد.

امام پنجم در علم، زهد، عظمت و فضیلت سرآمد همه بزرگان بنى هاشم بود و مقام بزرگ علمى و اخلاقى او مورد تصدیق دوست و دشمن بود. به قدرى روایات و احادیث، در زمینه مسائل و احکام اسلامى، تفسیر، تاریخ اسلام، و انواع علوم، از ان حضرت به یادگار مانده است که تا آن روز از هیچ یک از فرزندان امام حسن و امام حسین (ع) به جا نمانده بود.(1)

رجال و شخصیتهاى بزرگ علمى آن روز، و نیز عده‏اى از یاران پیامبر (ص) که هنوز درحال حیات بودند، از محضر آن حضرت استفاده مى‏کردند.

�جابر بن یزید جعفى� و �کیسان سجستانى� (از تابعین) و فقهائى مانند: �ابن مبارک�، �زهرى�، �اوزاعى�، �ابوحنیفه�، �مالک�، �شافعى�، �زیاد بن منذرنهدى� از آثار علمى او بهره‏مند شده سخنان آن حضرت را، بى واسطه و گاه با چند واسطه، نقل نموده‏اند.

کتب و مولفات دانشمندان و مورخان اهل تسنن مانند: طبرى، بلاذرى، سلامى، خطیب بغدادى، ابونعیم اصفهانى، و کتبى مانند: موطا مالک، سنن ابى داود، مسند ابى حنیفه، مسند مروزى، تفسیر نقاش، تفسیر زمخشرى، و دهها نظیر اینها، که از مهمترین کتب جهان تسنن است، پر از سخنان پرمغز پیشواى پنجم است و همه جا جمله: �قال محمد بن على� و یا �قال محمد الباقر� به چشم مى‏خورد. (2)

کتب شیعه نیز در زمینه‏هاى مختلف سرشار از سخنان و احادیث حضرت باقر (ع) است و هر کس کوچکترین آشنایى با این کتابها داشته باشد، این معنا را تصدیق مى‏کند.

امام باقر (ع) از نظر دانشمندان

آوازه علوم و دانشهاى امام باقر ع چنان اقطار اسلامى را پر کرده بود که لقب �باقر العلوم� (گشاینده دریچه‏هاى دانش و شکافنده مشکلات علوم) به خود گرفته بود.

�ابن حجر هیتمى� مى‏نویسد:

محمد باقر به اندازه‏اى گنجهاى پنهان معارف و دانشها را آشکار ساخته، حقایق احکام و حکمتها و لطایف دانشها را بیان نموده که جز بر عناصر بى بصیرت یا بد سیرت پوشیده نیست و از همینجاست که وى را شکافنده و جامع علوم، و برافرازنده پرچم دانش خوانده‏اند. (3)

�عبدالله بن عطأ� که یکى از شخصیتهاى برجسته و دانشمندان بزرگ عصر امام بود، مى‏گوید:

�من هرگز دانشمندان اسلام را در هیچ محفل و مجمعى به اندازه محفل محمد بن على (ع) از نظر علمى حقیر و کوچک ندیدم. من �حکم بن عتیبه� را که در علم و فقه مشهور آفاق بود، دیدم که در خدمت محمد باقر مانند کودکى در برابر استاد عالیمقام، زانوى ادب بر زمین زده شیفته و مجذوب کلام و شخصیت او گردیده بود.(4)

امام باقر ع در سخنان خود،اغلب به آیات قرآن مجید استناد نموده از کلام خدا شاهد مى‏آورد و مى‏فرمود: �هر مطلبى گفتم، از من بپرسید که در کجاى قرآن است تا آیه مربوط به آن موضوع را معرفى کنم�.(5)

شاگرادان مکتب امام باقر (ع)

حضرت باقر ع شاگردان برجسته‏اى در زمینه‏هاى فقه وحدیث و تفسیر و دیگر علوم اسلامى تربیت کرد که هر کدام وزنه علمى بزرگى به شمار مى‏رفت. شخصیتهاى بزرگى همچون: محمد بن مسلم، زراره‏بن اعین، ابو بصیر، برید بن معاویه عجلى، جابربن یزید، حمران بن اعین، و هشام بن سالم از تربیت یافتگان مکتب آن حضرتند.

پیشواى ششم مى‏فرمود: �مکتب ما و احادیث پدرم را چهار نفر زنده کردند، این چهار نفر عبارتند از: زراره، ابوبصیر، محمد بن مسلم و برید بن معاویه عجلى. اگر اینها نبودند کسى از تعالیم دین و مکتب پیامبر بهره‏اى نمى‏یافت. این چند نفر حافظان دین بودند. آنان، از میان شیعیان زمان ما، نخستین کسانى بودند که با مکتب ما آشنا شدند و در روز رستاخیز نیز پیش از دیگران به ما خواهند پیوست.�(6)

شاگردان مکتب امام باقر (ع) سرآمد فقها و محدثان زمان بودند و در میدان رقابت علمى بر فقها و قضات غیر شیعى برترى داشتند.

شکافنده علوم و گشاینده درهاى دانش

آثار درخشان علمى پیشواى پنجم و شاگردان برجسته‏اى که مکتب بزرگ وى تحویل جامعه اسلامى داد، پیشگویى پیامبر اسلام (ص) را عینیت بخشد. راوى این پیشگویى �جابر بن عبدالله انصارى� شخصیت معروف صدر اسلام است.

جابر که یکى از یاران بزرگ پیامبر اسلام (ص) و از علاقه‏مندان خاص خاندان نبوت است، مى‏گوید:

روزى پیامبر اسلام (ص) به من فرمود: �بعد از من شخصى از خاندان مرا خواهى دید که اسمش اسم من و قیافه‏اش شبیه قیافه من خواهد بود. او درهاى دانش را به روى مردم خواهد گشود�.

پیامبر اسلام (ص) هنگامى که پیشگویى را فرمود که هنوز حضرت باقر (ع) چشم به جهان نگشوده بود.

سالها از این جریان گذشت، زمان پیشواى چهارم رسید. روزى جابر از کوچه‏هاى مدینه عبور مى‏کرد، چشمش به حضرت باقر افتاد. وقتى دقت کرد، دید نشانه هایى که پیامبر (ص) فرموده بود، عینا در او هست.

پرسید اسم تو چیست ؟

گفت: اسم من محمد بن على بن الحسین است.

جابر بوسه بر پیشانى او زد و گفت: جدت پیامبر به وسیله من به تو سلام رساند!

جابر از آن تاریخ، به پاس احترام پیامبر (ص) و به نشانه عظمت امام باقر (ع) هر روز دوبار به دیدار آن حضرت مى‏رفت، او در مسجد پیامبر میان انبوه جمعیت می ‏نشست (و در پاسخ بعضى از مغرضین که از کار وى خرده‏گیرى مى‏کردند) پیشگویى پیامبراسلام را نقل می‏کرد.

1 چه‌ بسا شخص‌ حریص‌ بر امرى‌ از امور دنیا ، که‌ بدان‌ دست‌ یافته‌ و باعث‌ نافرجامى و بدبختى‌ او گردیده‌ است‌ ، و چه‌ بسا کسى‌ که‌ براى‌ امرى‌ از امور آخرت‌ کراهت‌ داشته‌ و بدان‌ رسیده‌ ، ولى‌ به‌ وسیله‌ آن‌ سعادتمند گردیده‌ است‌. بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 166

2 . تو را به‌ پنج‌ چیز سفارش‌ مى‌کنم‌ : اگر مورد ستم‌ واقع‌ شدى‌ ستم‌ مکن‌ ، اگر به‌ تو خیانت‌ کردند خیانت‌ مکن‌ ، اگر تکذیبت‌ کردند خشمگین‌ مشو ، اگر مدحت‌ کنند شاد مشو ، و اگر نکوهشت‌ کنند ، بیتابى‌ مکن‌ بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 162

3 . سخن‌ نیک‌ را از هر کسى‌ ، هر چند به‌ آن‌ عمل‌ نکند ، فرا گیرید. بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 170

4 . چیزى‌ با چیزى‌ نیامیخته‌ است‌ که‌ بهتر از حلم‌ با علم‌ باشد .. بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 172

5 . نهایت‌ کمال‌ ، فهم‌ در دین‌ و صبر بر مصیبت‌ ، و اندازه‌ گیرى‌ در خرج‌ زندگانى‌است‌ .بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 172

6 . سه‌ چیز از خصلتهاى‌ نیک‌ دنیا و آخرت‌ است‌ : از کسى‌ که‌ به‌ تو ستم‌ کرده‌ است‌گذشت‌ کنى‌ ، به‌ کسى‌ که‌ از تو بریده‌ است‌ بپیوندى‌ ، و هنگامى‌ که‌ با تو به‌ نادانى‌رفتار شود ، بردبارى‌ کنى‌ .بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 173

7 . خداوند دوست‌ ندارد که‌ مردم‌ در خواهش‌ از یکدیگر اصرار ورزند ، ولى‌ اصرار درخواهش‌ از خودش‌ را دوست‌ دارد . بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 173

8 . دانشمندى‌ که‌ از علمش‌ سود برند ، از هفتاد هزار عابد بهتر است‌. حارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 173

9 . هیچ‌ بنده‌اى‌ عالم‌ نیست‌ ، مگر اینکه‌ نسبت‌ به‌ بالا دست‌ خود ، حسادت‌ نورزد ، و زیردست‌ خود را خوار نشمارد. بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 173

10 . هر که‌ خوش‌ نیت‌ باشد ، روزى‌اش‌ افزایش‌ مى‌یابد. بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 175

11 . هر کس‌ با خانواده‌اش‌ خوشرفتار باشد ، بر عمرش‌ افزوده‌ مى‌گردد .بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 175

12 . از سستى‌ و بى‌قرارى‌ بپرهیز ، که‌ این‌ دو ، کلید هر بدى‌ مى‌باشند ، کسى‌ که‌ سستى‌ کند ،حقى‌ را ادا نکند ، و کسى‌ که‌ بى‌قرار شود ، بر حق‌ صبر نکند .بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 175

13 . پیوند با خویشان‌ ، عملها را پاکیزه‌ مى‌نماید ، اموال‌ را افزایش‌ مى‌دهد ، بلا رادور مى‌کند ، حسا آخرت‌ را آسان‌ مى‌نماید ، و مرگ‌ را به‌ تاخیر مى‌اندازد .بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 71 ، ص‌ 111

14 . بهترین‌ چیزى‌ را که‌ دوست‌ دارید درباره‌ شما بگویند ، درباره‌ مردم‌ بگویید. بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 65 ، ص‌ 152

15 . خداوند بنده‌ مؤمنش‌ را با بلا مورد لطف‌ قرار مى‌دهد ، چنانکه‌ سفر کرده‌اى‌ براى‌ خانواده‌ خود هدیه‌ مى‌فرستد ، و او را از دنیا پرهیز مى‌دهد ، چنانکه‌ طبیب‌ مریض‌ را پرهیز مى‌دهد . بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 180

16 . بر شما باد به‌ پرهیزکارى‌ و کوشش‌ و راستگویى‌ ، و پرداخت‌ امانت‌ به‌ کسى‌ که‌ شما را بر آن‌ امین‌ دانسته‌ است‌ ، چه‌ آن‌ شخص‌ ، نیک‌ باشد یا بد .بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 179

17 . غیبت‌ آن‌ است‌ که‌ درباره‌ برادرت‌ چیزى‌ را بگویى‌ که‌ خداوند بر او پوشیده‌ و مستورداشته‌ است‌ . و بهتان‌ آن‌ است‌ که‌ عیبى‌ را که‌ در برادرت‌ نیست‌ ، به‌ او ببندى‌ .بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 178

18 . خداوند ، دشنام‌ گوى‌ بى‌آبرو را دشمن‌ دارد. بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 176

19 . تواضع‌ ، راضى‌ بودن‌ به‌ نشستن‌ در جایى‌ است‌ که‌ کمتر از شانش‌ باشد ، و اینکه‌ به‌ هر کس‌ رسیدى‌ سلام‌ کنى‌ ، و جدال‌ را هر چند حق‌ با تو باشد ، ترک‌ کنى‌ .بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 176

20 . برترین‌ عبادت‌ ، پاکى‌ شکم‌ و پاکدامنى‌ است‌ .بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 176

21 . خداوند در روز قیامت‌ در حساب‌ بندگانش‌ ، به‌ اندازه‌ عقلى‌ که‌ در دنیا به‌ آنهاداده‌ است‌ ، دقت‌ و باریک‌ بینى‌ مى‌کند .بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 7 ، ص‌ 267

22 . آن‌ که‌ از شما به‌ دیگرى‌ علم‌ بیاموزد ، پاداش‌ او ( نزد خداى‌ تعالى‌ ) به‌ مقدارپاداش‌ دانشجوست‌ ، و از او هم‌ بیشتر مى‌باشد. کافى‌ ، ج‌ 1 ، ص‌ 35

23. هر که‌ علم‌ و دانش‌ را جوید براى‌ آنکه‌ به‌ علما فخر فروشى‌ کند ، یا با سفهابستیزد ، و یا مردم‌ را متوجه‌ خود نماید ، باید آتش‌ را جاى‌ نشستن‌ خود گیرد .بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، 2 ، ص‌ 38

24 . خداوند عزوجل‌ کسى‌ را که‌ در میان‌ جمع‌ ، بدون‌ ناسزاگویى‌ شوخى‌ کند ، دوست‌ دارد .کافى‌ ، ج‌ 2 ، ص‌ 663

25 . سه‌ خصلت‌ است‌ که‌ دارنده‌اش‌ نمى‌میرد تا عاقبت‌ شوم‌ آن‌ را ببیند : ستمکارى‌ ، ازخویشان‌ بریدن‌ ، و قسم‌ دروغ‌ که‌ نبرد با خداست‌ . کافى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 174

26 . به‌ خدا سوگند هیچ‌ بنده‌اى‌ در دعا ، پافشارى‌ و اصرار به‌ درگاه‌ خداى‌ عزوجل‌ نکند ،
جز اینکه‌ حاجتش‌ را بر آورد .کافى‌ ، ج‌ 2 ، ص‌ 475

27 . خداوند عزوجل‌ از میان‌ بندگان‌ مؤمنش‌ آن‌ بنده‌اى‌ را دوست‌ دارد که‌ بسیار دعا کند ،پس‌ بر شما باد دعا در هنگام‌ سحر تا طلوع‌ آفتاب‌ ، زیرا آن‌ ، ساعتى‌ است‌ که‌ درهاى‌ آسمان‌ در آن‌ هنگام‌ باز گردد و روزیها در آن‌ تقسیم‌ گردد و حاجتهاى‌ بزرگ‌ بر آورده‌ شود . کافى‌ ، ج‌ 2 ، ص‌ 478

28 . دعاى‌ انسان‌ پشت‌ سر برادر دینى‌اش‌ ، نزدیکترین‌ و سریعترین‌ دعا به‌ اجابت‌ است‌. کافى‌ ، ج‌ 2 ، ص‌ 507

29 . هر چشمى‌ روز قیامت‌ گریان‌ است‌ ، جز سه‌ چشم‌ : چشمى‌ که‌ در راه‌ خدا شب‌ را بیدار باشد ، چشمى‌ که‌ از ترس‌ خدا گریان‌ شود ، و چشمى‌ که‌ از محرمات‌ الهى‌ و گناهان‌ بسته‌ شود .کافى‌ ، ج‌ 2 ، ص‌ 80

30 . شخص‌ حریص‌ به‌ دنیا مانند کرم‌ ابریشم‌ است‌ که‌ هر چه‌ بیشتر ابریشم‌ به‌ دور خود مى‌تند ، راه‌ بیرون‌ شدنش‌ را دورتر و مشکل‌تر مى‌کند ، تا اینکه‌ از غم‌ و اندوه‌ بمیرد .کافى‌ ، ج‌ 2 ، ص‌ 316

31. چه‌ بسیار خوب‌ است‌ نیکى‌ها پس‌ از بدى‌ها ، و چه‌ بسیار بد است‌ بدى‌ها پس‌ از نیکى‌ها .کافى‌ ، ج‌ 2 ، ص‌ 458

32.چون‌ مؤمن‌ با مؤمنى‌ دست‌ دهد ، پاک‌ و بى‌گناه‌ از یکدیگر جدا مى‌شوند .بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 73 ، ص‌ 20

33 . از دشمنى‌ بپرهیزید ، زیرا فکر را مشغول‌ کرده‌ و مایه‌ نفاق‌ مى‌گردد .بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 2 ، ص‌ 301

34 . هیچ‌ قطره‌اى‌ نزد خداوند ، محبوبتر از قطره‌ اشکى‌ که‌ در تاریکى‌ شب‌ از ترس‌ خدا و براى‌ او ریخته‌ شود ، نیست . کافى‌ ، ج‌ 2 ، ص‌ 482

35 . هر که‌ بر خدا توکل‌ کند ، مغلوب‌ نمى‌شود ، و هر که‌ از گناه‌ به‌ خدا پناه‌ برد ،شکست‌ نمى‌خورد .بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 68 ، ص‌ 151

36. افزایش‌ نعمت‌ از جانب‌ خداوند قطع‌ نمى‌شود ، مگر اینکه‌ شکر از جانب‌ بندگان‌ قطع‌گردد .بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 68 ، ص‌ 54

37. خداوند دنیا را به‌ دوست‌ و دشمن‌ خود مى‌دهد ، اما دینش‌ را فقط به‌ دوست‌ خود
مى‌بخشد .بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 2 ، ص‌ 215

38 . مؤمن‌ برادر مؤمن‌ است‌ ، او را دشنام‌ نمى‌دهد ، از او دریغ‌ نمى‌کند ، و به‌ او گمان‌
بد نمى‌برد . بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 176

39 . هیچ‌ کس‌ از گناهان‌ سالم‌ نمى‌ماند ، مگر اینکه‌ زبانش‌ را نگه‌ دارد .بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 178

40 . سه‌ چیز پشت‌ انسان‌ را مى‌شکند : مردى‌ که‌ عمل‌ خویش‌ را زیاد شمارد ، گناهانش‌ را فراموش‌ کند ، و به‌ راى‌ خویش‌ ، خوشنود باشد .بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 69 ، ص‌ 314

41. هر کس‌ ظ‌اهرش‌ از باطنش‌ بهتر باشد ، ترازوى‌ اعمالش‌ سبک‌ مى‌شود .یحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 4 ، ص‌ 404

42 . امروز ، غنیمت‌ است‌ ، در حالى‌ که‌ نمى‌دانى‌ فردا ، از آن‌ کیست‌. بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 179

43 . پلیدترین‌ کسبها ، کسب‌ رباست‌. بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 5 ، ص‌ 147

44 . هر کس‌ خشم‌ خود را ، با آنکه‌ بر اظ‌هار آن‌ تواناست‌ ، فرو برد ، خداوند در روز
قیامت‌ قلبش‌ را از امنیت‌ و آرامش‌ پر مى‌کند . حارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 7 ، ص‌ 303

45 . چهار چیز از گنجهاى‌ نیکى‌ است‌ : نهان‌ داشتن‌ حاجت‌ ، پنهان‌ نمودن‌ صدقه‌ ، پوشیده‌
داشتن‌ درد ، و نهان‌ کردن‌ مصیبت‌. بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 75 ، ص‌ 175

46 . فرزندان‌ ، به‌ واسطه‌ صالح‌ بودن‌ پدرانشان‌ ( از انحراف‌ ) محفوظ مى‌مانند .یحارالانوار ، دار احیاء الترا العربى‌ ، ج‌ 68 ، ص‌ 236

47 . رفاقت‌ بیست‌ سال‌ ، خویشاوندى‌ است‌ . تحف‌العقول‌ ، ص‌ 302

48 . در هر قضاى‌ الهى‌ ، براى‌ مؤمن‌ خیرى‌ نهفته‌ است‌ .تحف‌العقول‌ ، ص‌ 302

49 . هر بدعت‌ ( و نسبت‌ دروغ‌ دادن‌ به‌ دین‌ خدا ) گمراهى‌ است‌ ، و هر گمراهى‌ ، راهش‌
به‌ سوى‌ آتش‌ جهنم‌ است‌ .کافى‌ ، ج‌ 1 ، ص‌ 56

50 . نزدیکترین‌ و سریعترین‌ طاعت‌ در ثواب‌ ، پیوند با خویشان‌ است‌ تحف‌العقول‌ ، ص‌ 303

51 . دوستى‌ قلبى‌ برادرت‌ را از اندازه‌ دوستى‌ قلبى‌ خودت‌ نسبت‌ به‌ او بفهم‌ .تحف‌العقول‌ ، ص‌ 304

52 . ایمان‌ ، دوستى‌ با (دوستان‌ خدا ) و دشمنى‌ ( با دشمنان‌ خدا ) است‌.تحف‌العقول‌ ، ص‌ 304

53 . ایمان‌ ، اقرار با عمل‌ است‌ ، و اسلام‌ ، اقرار بدون‌ عمل‌ است‌. تحف‌العقول‌ ، ص‌ 307

54 . بر شما باد به‌ صدقه‌ دادن‌ در بامداد ، که‌ روى‌ ابلیس‌ را سیاه‌ کرده‌ ، و شر سلطان‌ ظ‌الم‌ را در آن‌ روز از شما دور مى‌کند .تحف‌العقول‌ ، ص‌ 308

55 در طلب‌ آمرزش‌ از خدا اصرار کنید ، که‌ موجب‌ محو گناهان‌ مى‌گردد .تحف‌العقول‌ ، ص‌ 308

56 . بدان‌ که‌ درخواست‌ کننده‌ از تو ، آبرویش‌ را در برابرت‌ حفظ نکرده‌ است‌ ، پس‌ تو آبرویت‌ را حفظ کن‌ و به‌ او جواب‌ رد مده‌ .تحف‌العقول‌ ، ص‌ 309

57 . شیعه‌ على‌) علیه‌ السلام‌ ) آنانند که‌ در راه‌ ولایت‌ ما به‌ هم‌ بخشش‌ دارند ، و به‌ خاطر دوستى‌ ما یکدیگر را دوست‌ دارند ، و براى‌ احیاى‌ امر ما از هم‌ دیدن‌ مى‌کنند ،
هرگاه‌ خشمگین‌ شوند ستم‌ نکنند و هرگاه‌ خشنود گردند اسراف‌ نورزند ، برکت‌ همسایه‌اند
و مایه‌ صلح‌ و صفا با معاشران‌ .تحف‌العقول‌ ، ص‌ 310

58 . خداوند ، باحیاى‌ بردبار عفیف‌ پرهیزکار را دوست‌ دارد .تحف‌العقول‌ ، ص‌ 310

59 . خداوند ، آشکار کردن‌ سلام‌ را دوست‌ دارد .تحف‌العقول‌ ، ص‌ 311

60. با منافق‌ با زبانت‌ مدارا کن‌ ، و مؤمن‌ را از دل‌ دوست‌ بدار ، و اگر با یهودى‌ نیزهمنشین‌ شدى‌ ، خوشرفتارى‌ کن‌ .تحف‌العقول‌ ، ص‌ 301

61 . زبان‌ ، کلید هر خوبى‌ و بدى‌ است‌ ، پس‌ سزاوار است‌ که‌ مؤمن‌ بر زبان‌ خود مهر زند ،چنانکه‌ بر طلا و نقره‌اش‌ مهر مى‌زند .تحف‌العقول‌ ، ص‌ 308

62 . چون‌ قائم‌ ما قیام‌ کند ، خداوند دست‌ رحمتش‌ را بر سر بندگان‌ گذارده‌ و عقلهایشان‌را جمع‌ مى‌کند ، در نتیجه‌ خردشان‌ کامل‌ مى‌شود .کافى‌ ، ج‌ 1 ، ص‌ 25

63 . خدا رحمت‌ کند بنده‌اى‌ را که‌ علم‌ را زنده‌ کند .کافى‌ ، ج‌ 1 ، ص‌ 41

64 . حسد ایمان‌ را مى‌خورد ، چنانکه‌ آتش‌ هیزم‌ را مى‌خورد. کافى‌ ، ج‌ 2 ، ص‌ 306

چهل داستان

1- بشارت بر نور هدایت و نشر علوم

مرحوم شیخ صدوق ، کلینى ، مجلسى و دیگر علماء رحمة اللّه علیهم آورده اند:

روزى سُلَیْم بن قیس هلالى به محضر مبارک مولاى متّقیان امام علىّ علیه السلام آمد؛ و از آن حضرت چند سؤ ال کرد؛ و امام علیه السلام پاسخ او را بیان فرمود.

و سپس حضرت اظهار داشت : روزى در محضر رسول خدا صلى الله علیه و آله بودیم ، که ضمن بیان مطالبى پیرامون اوصیاء و خلفاء بعد از من ، افزود:

اوّلین آنها فرزندم ، حسن و سپس حسین (سلام اللّه علیهما) خواهند بود و بعد از او فرزندش علىّ بن الحسین علیهماالسلام و پس از او نیز پسرش ، به نام محمّد بن علىّ (باقر العلوم علیه السلام ) مى باشد.

و آن گاه خطاب به حسین علیه السلام نمود و فرمود: به همین زودى در حیات تو فرزندى به نام محمّد بن علىّ - سلام اللّه علیهما - متولّد مى شود، پس سلام مرا به او برسان .

و سپس تمام دوازده خلیفه خود را تا آخر معرّفى نمود.(8)

همچنین آورده اند:

چون حضرت باقرالعلوم علیه السلام به دنیا آمد، امام سجّاد صلوات اللّه علیه فرمود: فرزندم ، باقرالعلوم را بیاورید.

در این هنگام یکى دیگر از فرزندانش اظهار داشت : چرا این نوزاد را به عنوان باقر مطرح نمودى ؟

امام سجّاد علیه السلام سر به سجده نهاد و پس از آن که سر از سجده برداشت ، فرمود: این نوزاد امام و راهنما و نور هدایت امّت است ؛ او گنجینه بردبارى و علوم مختلف است ؛ او شکافنده همه علوم و فنون خواهد بود، او شبیه ترین مردم به رسول خدا صلى الله علیه و آله مى باشد.(9)

و نیز آورده اند:

چون روزهاى آخر عمر حضرت رسول اللّه صلى الله علیه و آله به پایان رسید جبرئیل امین علیه السلام صحیفه اى را از طرف خداوند تقدیم آن حضرت نمود، که هر قسمتى از آن مربوط به یکى از ائمّه اطهار علیهم السلام بود که شرح وظائف هر یک به طور فشرده بیان شده بود؛ و هر یک از ایشان وظیفه داشت که در پایان عمر خویش آن را به امام بعد از خود تحویل دهد.

پس هنگامى که امام سجّاد، زین العابدین علیه السلام در آخرین لحظات عمر پربرکتش بود، آن صحیفه را تحویل فرزندش امام محمّد باقر علیه السلام داد.

وقتى امام باقر سلام اللّه علیه آن صحیفه را گشود، این شرح وظائف را ملاحظه نمود:

کتاب خداوند - قرآن - را تفسیر نما، امّت را کمک و راهنمائى کن و حقایق را بیان و روشن ساز و از هیچ قدرتى بیم و هراس نداشته باش مگر از خداوند متعال ... .(10)

2- شهامت و خطاب به کودکى معصوم

طبق آنچه که تاریخ ‌نویسان و راویان حدیث نقل کرده اند:

امام محمّد باقر علیه السلام ، در صحنه کربلا حضور داشت و برخى سنّ آن حضرت را در آن هنگام چهار ساله (11) و عدّه اى هم دو سال (12) گفته اند

و هنگامى که حضرت به همراه دیگر اسیران کربلاء وارد مجلس یزید ملعون شد؛ و پرخاشگرى هایى را از یزید در مقابل پدرش امام سجّاد علیه السلام مشاهده کرد.

و چون امام سجّاد، زین العابدین علیه السلام در مقابل سخنان زشت و ناپسند یزید ساکت نبود و جواب مى داد، یزید با اطرافیان خود مشورت کرد و آها پیشنهاد قتل حضرت را دادند.

به همین جهت حضرت باقرالعلوم علیه السلام در همان سنین کودکى ، پس از مشاهده چنین صحنه اى لب به سخن گشود و خطاب به یزید کرد و فرمود:

اى یزید! پیشنهاد و نظریه اطرافیان تو بر خلاف نظریّه اطرافیان فرعون مى باشد، چون که آن ها در مقابل حرکت و سخن حضرت موسى و هارون علیهماالسلام ، گفتند:

اى فرعون ! دانشمندان و جادوگران را جمع کن تا موسى و هارون را محکوم نمایند.

ولیکن اطرافیان تو پیشنهاد قتل و کشتار ما را مى دهند.

یزید ضمن تعجّب از سخنورى و استدلال این کودک خردسال ، سؤ ال کرد: علّت و سبب این دو نظریّه مخالف در چیست ؟!

حضرت باقرالعلوم علیه السلام با کمال شهامت فرمود: آن ها رشید و هوشیار بودند؛ ولى این ها بى فکر و عقب افتاده اند.

و سپس افزود: پیامبران و فرزندانشان را کسى نمى کشد، مگر آن که زنازاده باشد.

پس از آن یزید سرافکنده شد و ساکت ماند؛ و دیگر هیچ عکس العملى از خود نشان نداد.(13)

3- آئینه تمام نماى پیامبر خدا

مرحوم شیخ صدوق و برخى دیگر از بزرگان آورده اند:

روزى جابر بن عبداللّه انصارى وارد منزل امام سجّاد، زین العابدین علیه السلام شد، در بین صحبت با آن حضرت ، نوجوانى نورانى وارد مجلس گردید.

همین که چشم جابر بر آن نوجوان زیبا اندام افتاد، لرزه بدنش را فرا گرفت ؛ و از جاى خود بر خاست و مرتّب تمام قامت آن عزز نورانى را تماشا مى کرد.

و چون با دقّت او را نگریست ، اظهار داشت : اى نوجوان ! جلو بیا، هنگامى که مقدارى که جلو آمد، جابر گفت : اکنون برگرد و برو.

پس از آن گفت : قسم به خداى کعبه ، که این نوجوان از نظر شکل و شمایل از هر جهت ، شبیه ترین افراد به رسول خدا صلى الله علیه و آله مى باشد.

بعد از آن ، جابر چند قدمى به سوى نوجوان آمد؛ و چون نزدیک شد، سؤ ال کرد: نامت چیست ؟

حضرت فرمود: محمّد.

گفت : نام پدرت چیست ؟

فرمود: من پسر علىّ بن الحسین هستم .

گفت : اى عزیزم ! جانم فدایت باد، توئى شکافنده علوم ؟

فرمود: بلى ، آنچه را که جدّم رسول خدا صلى الله علیه و آله تو را بر آن ماءمور کرده است ، ابلاغ کن .

لذا جابر بن عبداللّه انصارى گفت : رسول خدا مرا بشارت داد، که من باقى خواهم ماند تا زمانى که تو را ملاقات نمایم ؛ و آن گاه فرمود: سلام او را به شما برسانم .

بنابر این سلام رسول اللّه بر تو باد.

آن گاه حضرت باقرالعلوم علیه السلام خطاب به جابر نمود و اظهار داشت : و اى جابر! سلام بر رسول خدا باد تا هنگامى که زمین و آسمان پایدار و پا بر جا باشند؛ و نیز سلام بر تو باد، که ابلاغ سلام جدّم را نمودى .

بعد از آن جابر مرتّب در جلسات امام محمّد باقر علیه السلام حضور مى یافت و از دریاى علوم و فنون آن حضرت بهره مند مى گردید.

روزى امام محمّد باقر علیه السلام مساءله اى را از جابر سؤ ال نمود؟

جابر در پاسخ گفت : همانا رسول خدا مرا خبر داد که شما اهل بیت هدایت گر هستید و در تمام دوران ها از همه انسان ها بردبارتر و عالم تر خواهید بود.

و نیز فرمود: به اهل بیت من چیزى نیاموزید، زیرا که نیازى به آموختن ندارند و ایشان در همه مسائل و علوم از همه برترند.

امام محمّد باقر علیه السلام فرمود: بلى ، جدّم رسول خدا صلى الله علیه و آله صحیح فرمود: من در کودکى حکمت را مى دانستم و در کودکى فضل خداوند شامل من و دیگر اهل بیت رسالت علیهم السلام گردیده است و مى گردد.(14)

همچنین آورده اند:

ابان بن تغلب گفت : از حضرت ابوجعفر، امام محمّد باقر علیه السلام شنیدم که فرمود: روزى در مکتب خانه نشسته بودم که جابر بن عبد اللّه انصارى وارد شد و به من گفت : رسول خدا صلى الله علیه و آله مرا دستور داده است تا سلام آن حضرت را به تو ابلاغ دارم .(15)

4- نجات نسل دو پرنده و تسلیم نخل خشکیده

جابر بن یزید جُعفى حکایت کند:

در یکى از سال ها، به همراه حضرت باقرالعلوم علیه السلام رهسپار مکّه معظّمه شدم .

در بین راه ، دو پرنده به سمت ما آمدند و بالاى کجاوه امام محمّد باقر علیه السلام نشستند و مشغول سر و صدا شدند، من خواستم آن ها را بگیرم تا همراه خود داشته باشم ، ناگهان حضرت با صداى بلند، فرمود: اى جابر! آرام باش و پرندگان را به حال خود واگذار، آن ها به ما اهل بیت عصمت و طهارت پناه آورده اند.

عرضه داشتم : مولاى من ! مشکل و ناراحتى آن ها چیست ، که این چنین به شما پناهنده شده اند؟!

حضرت فرمود: آن ها مدّت سه سال است که در این حوالى لانه دارند و هرگاه تخم مى گذارند تا جوجه شود، مارى در اطراف آن ها هست که مى آید و جوجه هاى آن ها را مى خورد.

اکنون پرندگان به ما پناهنده شده تا از خداوند بخواهم که آن مار را به هلاکت رساند؛ و من نیز در حقّ آن مار نفرین کردم و به هلاکت رسید؛ و پرندگان در امان قرار گرفتند.

جابر گوید: سپس به راه خود ادامه دادیم تا نزدیک سحر و اذان صبح به بیابانى رسیدیم ؛ و من پیاده شدم و افسار شتر حضرت را گرفتم ؛ و چون حضرت فرود آمد، در گوشه اى خم شد و مقدارى از شن ها را کنار زد و در حال کنار زدن شن ها، چنین دعائى را بر لب هاى خود زمزمه مى نمود: خداوندا! ما را سیراب و تطهیر و پاک گردان .

ناگهان سنگ سفیدى نمایان شد و امام علیه السلام آن سنگ را کنار زد و چشمه اى زلال و گوارا آشکار گردید، و از آن آب آشامیدم و نیز براى نماز وضو گرفتیم .

و بعد از خواندن نماز، سوار شدیم و به راه خود ادامه دادیم تا آن که صبحگاهان به روستائى رسیدیم ، که نخلستانى کنار آن روستا بود، در آن جا فرود آمدیم ؛ و حضرت کنار نخل خرمائى - که از مدّتها قبل خشک شده بود - آمد و خطاب به آن کرد و اظهار داشت : اى درخت خرما! از آنچه خداوند متعال در درون شاخه هاى تو قرار داده است ، ما را بهره مند ساز.

جابر افزود: ناگهان دیدم درخت خرما، سرسبز و پربار شد و خود را در مقابل امام علیه السلام خم کرد؛ و ما به راحتى از ثمره آن مى چیدیم و مى خوردیم .

در همین اثنا، یک مرد عرب بیابان نشین که در آن حوالى بود، وقتى این معجزه را مشاهده کرد، به حضرت خطاب کرد و گفت : سحر و جادو کردید؟!

امام علیه السلام در پاسخ ، به آن عرب خطاب نمود و به آرامى اظهار داشت :

اى مرد! به ما نسبت ناروا مده ، چون که ما از اهل بیت رسالت هستیم ؛ و هیچ کدام از ما ساحر و جادوگر نبوده و نیستیم ، بلکه خداوند متعال از اسامى مقدّسه خود کلماتى را به ما آموخته است که هر موقع هر چه را بخواهیم و اراده کنیم ، به وسیله آن کلمات ، خداوند متعال را مى خوانیم و تقاضا میکنیم ، آن گاه دعاى ما به لطف او مستجاب خواهد شد.(16)

5- دخالت بیجا و خواسته هرکس

مرحوم ثقة الا سلام کلینى در کتاب شریف کافى آورده است :

روزى بین امام محمّد باقر علیه السلام و بین یکى از نوه هاى امام حسن مجتبى علیه السلام اختلافى واقع شد.

شخصى ، به نام عبدالملک گوید: من اختلاف آن حضرت و پسر عمویش را شنیدم ، جهت صلح و اصلاح خدمت امام باقر علیه السلام رفتم و چون خواستم در آن زمینه صحبت کنم ، حضرت فرمود: آرام باش و در کار ما دخالت نکن .

جریان ما همانند آن شخص است که در بنى اسرائیل داراى دو دختر بود، یکى از آن ها را به عقد کشاورزى و دیگرى را به عقد کوزه گرى در آورد.

پس از آن که هر دوى آن ها به خانه شوهر رفتند، روزى پدر به دیدار دختر و داماد کشاورزش رفت و احوال آنان را جویا شد؟

دختر گفت : شوهرم زراعت کرده است و نیاز به آبیارى دارد، اگر خداوند باران بفرستد حال ما خوب است .

سپس به منزل دیگر دختر و دامادش رفت و احوال آنها را پرسید؟

دختر گفت : شوهرم تعداى کوزه ساخته است و آن ها را بیرون گذاشته تا خشک شده و آماده کوره شوند، چنانچه باران نیاید حال ما خوب خواهد بود؛ پدر ضمن خداحافظى ، دست به سوى آسمان بلند کرده و گفت : خدایا، تو خود به احوال هر دوى آن ها و همچنین به مصلحت ایشان آگاه تر مى باشى .

بعد از آن ، حضرت فرمود: ما نیز چنین هستیم و چنین گوئیم .(17)

همچنین تاریخ ‌نویسان به نقل از سُدیر صیرفى آورده اند، که گفته است :

به زیارت کعبه الهى مشرّف شده بودم ، در آن جا امام محمّد باقر علیه السلام را ملاقات کردم ، حضرت دست مرا گرفت ، و روى به جانب کعبه نمود و اظهار داشت : اى سُدیر! مردم موظّف شده اند که به زیارت این کعبه سنگى آمده و اطراف آن طواف نمایند؛ و آن گاه بایستى نزد ما اهل بیت رسالت آیند و ایمان و عقاید خود را بر ما عرضه دارند تا ما آن ها را راهنمائى و هدایت نمائیم .

سپس امام علیه السلام اشاره به سینه خویش نمود و فرمود: همانا ولایت ما از هر چیزى مهم تر و بلکه اساس و بنیان هر چیزى است .

و پس از آن ، افزود: اى سُدیر! اگر آن دو نفر - ابوحنیفه و سفیان ثورى - نبودند و مردم را به گرد خود جمع نکرده و آن ها را به بى راهه منحرف نمى کردند؛ ما فرصت مناسبى در این سفر حجّ مى یافتیم ، که مردم را به حقایق دین و منافع دنیا و آخرتشان راهنمایى کنیم و نسبت به تمام امور مادّى و معنوى آشنا و آگاهشان سازیم .(18)

6- پدر مرده و گنج مخفى

مرحوم قطب الدّین راوندى ، ابن شهر آشوب و برخى دیگر از بزرگان رضوان اللّه تعالى علیهم آورده اند:

امام جعفر صادق علیه السلام فرمود:

جوانى مؤ من نزد پدرم ، حضرت باقرالعلوم علیه السلام آمد و اظهار داشت : من پدرى فاسق و مخالف شما اهل بیت علیهم السلام داشتم که هم اکنون به هلاکت رسیده است ؛ و چون او مى دانست که من شیعه مى باشم اموال خود را از من مخفى و پنهان داشت ، چنانچه ممکن باشد مرا در این مورد کمک فرما.

امام محمّد باقر علیه السلام فرمود: آیا دوست دارى پدرت را ببینى و آنچه مى خواهى از او سؤ ال کنى ؟

جوان پاسخ داد: آرى ، چون من بسیار فقیر و تهى دست هستم .

بنابر این حضرت نامه اى نوشت و آن را مهر نمود و به آن جوان داد و فرمود: این نوشته را به قبرستان بقیع بِبَر؛ هنگامى که در وسط قبرستان قرار گرفتى ، صدا بزن و بگو: یا دُرجان !

آن گاه ، شخصى حاضر مى شود، نامه را به او تحویل مى دهى تا به مطلوب و خواسته خود برسى ، پس همین که جوان به قبرستان بقیع رفت و به دستور حضرت عمل نمود و نامه را تحویل داد، دُرجان گفت : دوست دارى پدرت را ملاقات کنى ؟

جوان گفت : آرى .

ناگاه دُرجان به سمت کوهى در نزدیکى مدینه رهسپار شد و چیزى نگذشت که دیدم به همراه مردى سیاه - که زنجیر بر گردن و زبانش آویزان بود - به سوى من آمدند.

دُرجان گفت : اى جوان ! این پدر تو مى باشد، که حرارت آتش و عذاب الهى او را به چنین حالى در آورده است .

بعد از آن ، من از حال پدرم جویا شدم ؟

پدرم مرا مخاطب قرار داد و اظهار داشت : اى پسرم ! من از دوستداران بنى امیّه و از علاقه مندان به آن ها بودم ، و چون تو از دوستان و پیروان اهل بیت رسالت بودى ، دشمنت داشته و تو را از اموال خود محروم ساختم ، و به جهت همین کینه توزى ام نسبت به اهل بیت رسالت و شیعیان آن ها مى باشد، که مرا در چنین حالت و عذاب دردناکى مشاهده مى کنى ؛ و اکنون از عمل خویش بسیار پشیمان هستم ، ولى سودى به حالم ندارد.

سپس افزود: گنج را در فلان باغ زیر درخت زیتون مخفى کرده ام ، آن را بردار و پنجاه هزار از سکّه هاى آن را تحویل حضرت ابوجعفر، امام محمّد بن علىّ علیهماالسلام بده ؛ و مابقى آن اموال از براى خودت باشد.

حضرت صادق علیه السلام افزود: هنگامى که آن جوان سکّه ها را خدمت پدرم آورد، همه آن سکّه ها را دریافت نمود و مقدارى از آن ها را بابت بدهى قرض یک نفر تهى دست پرداخت کرد و باقیمانده اش را زمینى خرید - که فقیران و تهى دستان از آن استفاده کنند - و فرمود: میّت به وسیله آن سودمند و شادمان خواهد شد.(19)

7- موقعیّت و منزلت ائمّه علیهم السلام

روزى امام محمّد باقر صلوات اللّه و سلامه علیه در جمع عدّه اى از دوستان و اصحاب خود فرمود:

من در حیرت و تعجّب هستم از کسانى که ولایت ما را پذیرفته اند و امامت و خلافت ما را قبول کرده اند و معتقد هستند که دستورات ما در تمام امور واجب و همانند دستورات الهى لازم الا جراء مى باشد؛ ولى در مرحله عمل سست و ضعیف هستند.

و عقیده آن ها نسبت به عمل - در همه جوانب معنوى و مادّى - ضعیف است و حقوق ما را رعایت نمى کنند و کردار و اعمال خویش را توجیه مى نمایند.

و فکر مى کنند که ما از زندگى و از افکار و عقائد آن ها بى اطّلاع مى باشیم .

آیا چنین افرادى گمان برده اند که خداوند، طاعت عدّه اى از بندگانش را بر دیگران واجب و لازم گردانیده است ؟!

و این عدّه نسبت به حوادث و رخ دادهاى آسمان و زمین بى اطّلاع و ناآگاه هستند؛ و فکر مى کنند که خداوند سبحان علوم و دانش خود را نسبت به ایشان دریغ و مضایقه نموده است .

و ایشان بر این عقیده هستند که ما اهل بیت از آن بى اطّلاع هستیم !!

در این هنگام ، یکى از افراد حاضر در مجلس به نام حمران ، گفت : یا ابن رسول اللّه ! آیا آنچه امیرالمؤ منین علىّ و نیز دو فرزندش حسن و حسین علیهم السلام انجام دادند و آنچه که بر سرشان آمد، همه آن ها اراده و خواست خداوند متعال بود؟!

امام محمّد باقر علیه السلام در پاسخ او اظهار داشت : چنانچه آن ها از خداوند متعال درخواست مى نمودند، دعایشان مستجاب مى گردید و خداوند ظلم طاغوتیان را برطرف مى ساخت عُمْر و حکومت ظالمان پایان مى یافت .

ولیکن آنچه ظلم و ستم بر آن ها وارد شد، نه به جهت گناه و معصیت ایشان بود بلکه به جهت مصالح و حکمت هاى دیگرى بود - که انسان هاى عادّى از درک آن ناآگاه و عاجزند - .

و ما - اهل بیت عصمت و طهارت و بلکه همه افراد - باید تابع مصالح و مقدّرات الهى باشیم .(20)

8- شرمسارى دشمن در کنار کعبه

ابوحمزه ثمالى حکایت کند:

در سالى که امام محمّد باقر علیه السلام جهت زیارت خانه خدا وارد مکّه معظّمه شده بود، پس از طواف کعبه الهى ، در گوشه اى از حرم الهى نشست و مردم بسیارى جهت پرسش مسائل خود اطراف حضرت اجتماع کرده بودند.

در همان سال هشام بن عبدالملک نیز به همراه برخى از اطرافیان خود، که از آن جمله نافع - غلام عمربن خطّاب - بود، وارد مسجدالحرام شدند.

نافع با دیدن امام علیه السلام ، از هشام بن عبدالملک پرسید: این شخص کیست که مردم این چنین اطراف او گرد آمده اند؟

هشام گفت : او ابو جعفر، محمّد بن علىّ است .

نافع گفت : نزد او مى روم و سؤ الى از او مى نمایم ، که جواب آن را فقط پیامبر و یا وصىّ او مى داند؛ و هشام موافقت کرد.

پس نافع نزدیک آمد و در جمع افراد نشست و سپس گفت : من تورات و انجیل و زبور و فرقان را خوانده ام ؛ و تمام معارف و احکام حلال و حرام را مى شناسم .

اکنون آمده ام تا مسائلى را سؤ ال کنم که جواب آن تنها نزد پیامبر، یا وصىّ او، یا پسر پیامبر خواهد بود.

امام محمّد باقر علیه السلام فرمود: آنچه مى خواهى سؤ ال کن .

نافع گفت : بین حضرت عیسى علیه السلام و حضرت محمّد صلى الله علیه و آله چه مقدار زمان فاصله بوده است ؟

حضرت فرمود: جواب آن را طبق عقیده شما پاسخ گویم ، یا طبق نظر خودم بیان کنم ؟

نافع گفت : هر دو جواب را بفرما.

امام علیه السلام فرمود: بنابر نظریّه ما اهل بیت رسالت ، فاصله آن به مقدار پانصد سال ؛ ولى بنابر نظریّه شما ششصد سال فاصله بود.

نافع گفت : یاابن رسول اللّه ! سؤ الى دیگر مطرح نمایم ؟

حضرت فرمود: آنچه مى خواهى مطرح کن .

گفت : خداوند متعال از چه وقت بوده است ؟

امام محمّد باقر علیه السلام فرمود: بگو چه وقت نبوده است ، تا پاسخ تو را بیان کنم ؛ و سپس افزود: منزّه است خداوندى ، که قبل از هر چیزى بوده و بعد از هر چیزى خواهد بود، نه شریکى دارد و نه فرزندى ، او تنها و بى مانند است .

سپس نافع نزد هشام آمد و گفت : به راستى او عالم ترین مردم و همانا او فرزند رسول خدا است .(21)

9- ملکوت آسمان ها و طبقات زمین

جابر بن یزید جُعفى حکایت کند:

روزى به محضر شریف حضرت باقرالعلوم علیه السلام شرفیاب شدم و پیرامون آیه قرآن :

وَ کَذلِکَ نُرى إ براهیمَ مَلَکُوتَ السَّمواتِ وَالاْ رْضِ وَلِیَکُونَ مِنَ الْمُوقِنینَ (22)

از حضرت سؤ ال کردم که چگونه خداوند متعال ، ملکوت آسمان ها را به حضرت ابراهیم علیه السلام نشان داد؟

حضرت باقرالعلوم علیه السلام پس از لحظه اى سکوت ، دست مبارک خود را بلند نمود و فرمود: اى جابر! بالا را نگاه کن ، همین که نگاه کردم متوجّه شدم که سقف اطاق شکاف برداشت و نورى شگرف ، زمام چشمم را به خود خیره ساخت .

سپس امام علیه السلام فرمود: حضرت ابراهیم ملکوت آسمان و زمین را این چنین مشاهده نمود.

و بعد از آن ، دستور فرمود: سر خود را پائین بینداز؛ و پس از گذشت لحظه اى دو باره فرمود: سرت را بلند کن .

و چون سرم را بلند کردم ، دیدم که سقف به حالت اوّل خود بازگشته و اثرى از شکاف نبود.

بعد از آن ، حضرت دست مرا گرفت و از آن اتاق به اتاقى دیگر بُرد و لباس هائى را که به تن داشت در آورد و لباسى دیگر پوشید و فرمود: چشم هاى خود را ببند.

هنگامى که چشم هایم را بستم ، ساعتى بعد از آن فرمود: مى دانى اکنون کجا هستیم ؟

عرضه داشتم : خیر.

فرمود: در آن ظلمت و طبقه اى از زمین هستیم ، که ذوالقرنین در آن راه یافته بود.

عرض کردم : اجازه مى فرمائى چشم هایم را بگشایم ؟

فرمود: بلى ، چشم هایت را باز کن ولى چیزى را نخواهى دید، وقتى چشم هایم را باز کردم ، ظلمت و تاریکى عجیبى همه جا را فرا گرفته بود، به حدّى که حتّى جلوى پاى خودم را هم نمى دیدم .

سپس دست مرا گرفت ؛ و چون مقدارى راه رفتیم فرمود: اکنون مى دانى کجا هستى ؟

گفتم : نمى دانم .

فرمود: هم اینک بر سر چشمه آب حیات هستى ، که حضرت خضر علیه السلام از آن نوشید.

و پس از آن ، از آنجا حرکت کردیم و به طبقه اى دیگر راه یافتیم ، که همانند سرزمین و جایگاه زندگى ما انسان ها بود؛ و سپس از آن جا به طبقه دیگرى قدم نهادیم که همانند طبقه قبلى تاریک و ظلمانى بود تا آن که پنج طبقه از طبقات زمین را گردش کردیم .

آن گاه حضرت باقرالعلوم علیه السلام فرمود: اى جابر! این ملکوت زمین بود، که تو دیدى ؛ و حضرت ابراهیم علیه السلام آن ها را ندیده بود، بلکه او تنها ملکوت آسمان ها را - که دوازده طبقه مى باشد - مشاهده کرد.

بعد از آن فرمود: هر یک از ما اهل بیت عصمت و طهارت - صلوات اللّه علیهم - این عوالم و طبقات را پیموده و مى پیمائیم تا آن که آخرین و دوازدهمین امام بر حقّ ظهور نماید.

و پس از آن اظهار داشت : حال چشم هاى خود را ببند؛ و بعد دست مرا گرفت و حرکت کردیم ، که پس از لحظه اى کوتاه خود را در همان منزل و اتاق دیدم .

و حضرت لباس هاى خود را عوض کرد و همان لباس قبلى خود را که اوّل پوشیده بود، بر تن مبارک خود کرد؛ و سپس ‍ در همان جاى اوّل آمدیم و نشستیم .(23)

10- توجیه مغرضان و بى خردان

مرحوم ثقة الاسلام کلینى رضوان اللّه تعالى علیه حکایت کند:

روزى امام محمّد باقر علیه السلام در جمع اصحاب و دوستان خود - که اطراف آن حضرت گرد آمده بودند - چنین فرمود:

مردم مقدار ناچیزى از آب را گرفته اند و آن را مزه مزه مى کنند؛ ولى رود و نهر عظیم را رها کرده و نسبت به آن بى توجّه هستند.

یکى از افراد حاضر - که در آن جمع حضور داشت - گفت : یاابن رسول اللّه ! نهر عظیم کدام است و چگونه مى باشد؟

حضرت فرمود: منظور حضرت رسول صلى الله علیه و آله مى باشد؛ و نیز علومى که خداوند متعال به ایشان و - اهل بیت عصمت و طهارت - عطا کرده است .

و سپس ضمن فرمایشات طولانى ، افزود: به درستى که خداوند متعال تمام آنچه را از معجزات و علوم و فنون و آداب - که به دیگر پیغمبران داده بود - تمامى آن ها را به حضرت محمّد صلى الله علیه و آله عطا نموده است ؛ و آن حضرت نیز تمامى آن ها را به امیرالمؤ منین علىّ بن ابى طالب علیه السلام تعلیم نمود.

یکى دیگر از افراد حاضر، اظهار داشت : یاابن رسول اللّه ! بنابر این آیا امیرالمؤ منین علىّ علیه السلام نسبت به دیگر پیامبران الهى داراى فضل بیشترى است ؟!

امام محمّد باقر علیه السلام در این هنگام خطاب به تمامى حضّار نمود و اظهار داشت :

اى جماعت ! خوب گوش کنید او چه مى گوید، خداوند متعال به هر کسى گوش شنوائى داده است ، من گفتم : تمام علوم و فنونى را که همه پیغمبران دارا بودند، خداوند متعال به حضرت محمّد صلى الله علیه و آله داده است و او نیز تمام آن ها را به امیرالمؤ منین علىّ علیه السلام تحویل داد.

با این حال این شخص از من سؤ ال مى کند: کدام یک افضل و اعلم هستند؟!(24)

- جنّ در طواف کعبه و تبعیّت از ولایت

ابوحمزه ثمالى حکایت نماید:

روزى از روزها در محضر شریف امام محمّد باقر صلوات اللّه و سلامه علیه بودم ، آن حضرت برایم تعریف نمود:

روزى در مناسک حجّ عمره ، مشغول طواف کعبه إ لهى بودم ، چون طواف خود را انجام دادم در حِجر اسماعیل نشسته و مشغول ذکر و دعا گردیدم .

ناگهان متوجّه شدم ، که یکى از جنّیان از سمت صفا و مروه به سوى کعبه معظّمه الهى در حرکت است ، همین که به حَجَرالا سود رسید، مشغول طواف حرم گردید و هفت دور اطراف کعبه الهى طواف کرد.

و سپس نزدیک مقام حضرت ابراهیم علیه السلام رفت و بر روى دو پا و قدم هاى خود ایستاد و دو رکعت نماز به جاى آورد.

پس از آن ، حضرت باقرالعلوم علیه السلام در ادامه فرمایشات خود افزود: این داستان هنگام ظهر واقع شد؛ و عدّه اى از مردم مانند عطاء و دوستانش که شاهد این جریان بودند، نزد من آمدند و اظهار داشتند: یا ابا جعفر! آیا این جنّ را دیدى ؟!

پاسخ دادم : بلى ؛ و آنچه را هم که انجام داد مشاهده کردم .

پس از آن به ایشان گفتم : اکنون نزد جنّ بروید و به او بگوئید: محمّد بن علىّ علیهماالسلام پیام فرستاد بر این که در همین لحظات ، بندگان خدا وارد مى شوند؛ و این موقع ، هنگام حضور و اجتماع آنها در این مکان مقدّس است .

و چون مناسک و اعمال خود را انجام داده اى ، مى ترسم که مشکلى برایت پیش آید اگر ممکن است بلند شو و برو.

بعد از آن جنّ سر بر زمین نهاد و سپس سر از سجده برداشت و بلند شد و ناگهان در هوا ناپدید گردید.(25)

12- کلید بدبختى و شرارت ها

مرحوم کلینى و دیگر بزرگان آورده اند:

روزى حضرت ابو جعفر، امام محمّد باقر علیه السلام جهت زیارت خانه خدا وارد مسجدالحرام گردید، در هنگام زیارت و طواف حرم الهى ، عدّه اى از قریش - که در گوشه اى نشسته بودند - چون نگاهشان به حضرت افتاد، به یکدیگر گفتند: این کیست که با این کیفیّت عبادت مى نماید؟

شخصى به آن ها گفت : او محمّد بن علىّ علیهماالسلام امام و پیشواى مردم عراق است .

یکى از آنان گفت : یک نفر را به نزد او بفرستیم تا از او مسئله اى پرسش نماید.

پس جوانى از آن میان داوطلب شد، و همین که نزد حضرت رسید، خطاب به ایشان گفت : بزرگ ترین گناه کدام است ؟

امام علیه السلام فرمود: نوشیدن شراب (خمر).

جوان بازگشت ، و جواب حضرت را براى دوستان خود بیان کرد.

دوستان به او گفتند: نزد او باز گَرد، و همین سؤ ال را دو مرتبه مطرح نما.

بنابر این ، جوان به خدمت امام علیه السلام رسید، و همان سؤ ال را تکرار کرد، که بزرگ ترین گناه چیست ؟

حضرت فرمود: مگر نگفتم نوشیدن خمر و شراب بزرگ ترین گناه است ؛ و سپس افزود: شراب عقل اراده انسان را ضعیف و بلکه نابود مى کند؛ و پس از آن که عقل زایل گشت ، شخص مرتکب اعمالى چون زنا، دزدى ، آدم کشى ، شرک به خدا و ... مى شود.

و خلاصله آن که نوشیدن شراب ، کلید تمام بدبختى ها و شرارت ها است ؛ و مفاسد آن از هر گناهى بالاتر مى باشد، همانطور که درخت انگور سعى مى کند از هر درختى بلندتر باشد و بالاتر رود.(26)

12- چهار مطلب یا مباحثه تکان دهنده

محدّثین و مورّخین به نقل از امام جعفر علیه السلام آورده اند:

روزى هشام بن عبدالملک ، پدرم امام محمّد باقر علیه السلام را نزد خود احضار کرد.

و چون حضرت به مجلس هشام وارد شد، پس از مذاکراتى در مسائل مختلف ، هشام ما را به همراه چند ماءمور مرخّص ‍ کرد.

از مجلس هشام بن عبدالملک خارج و راهى منزل شدیم ، در بین راه به میدان شهر برخوردیم که عدّه بسیارى در آن میدان تجمّع کرده بودند، پدرم از مامورین هشام - که همراه ما بودند - سؤ ال نمود: این ها چه کسانى هستند؟ و براى چه این جا جمع شده اند؟

یکى از مأ مورین گفت : این ها علماء و رُهبانان یهود هستند، که سالى یک بار در همین مکان تجمّع مى کنند و پرسش و پاسخ دارند؛ و آن که در وسط جمعیّت نشسته ، از همه بزرگ تر و عالم تر مى باشد.

آن گاه پدرم حضرت باقرالعلوم علیه السلام صورت خود را پوشاند و در میان آن جمعیّت نشست ؛ و من هم نیز صورت خود را پوشاندم و کنار پدرم نشستم .

مأ مورین نیز در اطراف ما شاهد کارهاى ما بودند، در همین بین عالم یهودى از جایش بلند شد و نگاهى به اطراف انداخت و سپس به پدرم حضرت باقرالعلوم علیه السلام خطاب کرد و گفت : آیا تو از ما هستى ، یا از امتّ مرحومه ؟

پدرم اظهار داشت : از امّت مرحومه هستم .

پرسید: از علماء هستى یا از جاهلان ؟

پدرم فرمود: از جاهلان نیستم .

عالم یهودى مضطرب شد و گفت : سؤ الى دارم ؟

امام فرمود: سؤ الت را مطرح کن ، گفت : دلیل شما چیست که مى گوئید: اهل بهشت مى خورند و مى آشامند بدون آن که موادّ زائدى از آنها خارج گردد؟

فرمود: شاهد و دلیل آن ، جنین در شکم و رحم مادر است ، آنچه را تناول نماید جذب بدنش مى شود و موادّ زائدى خارج نمى شود.

عالم یهودى گفت : مگر نگفتى که من از علماء نیستم ؟

پدرم فرمود: گفتم که من از جاهلان نیستم .

سپس آن عالم یهودى گفت :: کدام ساعتى است که نه از ساعات شب محسوب مى شود و نه از ساعات روز؟

فرمود: آن ساعت ، بین طلوع فجر و طلوع خورشید است .

عالم یهودى اظهار داشت : سؤ ال دیگرى باقیمانده است که بر جواب آن قادر نخواهى بود؛ و آن این که کدام دو برادر دوقلو بودند که هم زمان به دنیا آمدند و همزمان هلاک شدند، در حالتى که یکى از آن دو، پنجاه سال و دیگرى صد و پنجاه سال عُمْر داشت ؟

پدرم فرمود: آن دو برادر دوقلو به نام عزیز و عُزیر بودند، که در یک روز به دنیا آمدند؛ و چون عمر آنها به بیست و پنج سال رسید، عُزَیر سوار الاغى بود و از روستائى به نام أ نطاکیه گذر کرد، در حالتى که تمامى درخت ها خشکیده و ساختمان ها خراب و اهالى آن در زمین مدفون بودند، گفت : خدایا! چگونه آن ها را زنده مى نمائى ؟

در همان لحظه خداوند جانش را گرفت و الاغ هم مُرد و اجسادشان مدّت یک صد سال در همان مکان ماند و سپس ‍ زنده شد و الاغ هم زنده شد و به منزل خود بازگشت ولى برادرش عزیز او را نمى شناخت و به عنوان میهمان او را به منزل راه داد و خاطره هاى برادرش را تعریف کرد و سپس افزود: بر این که او صد سال قبل از منزل بیرون رفت و برنگشت .

سپس عُزیر که جوانى بیست و پنج ساله بود خود را به برادرش عزیز که پیرمردى صد و بیست و پنج ساله بود معرّفى کرد و با یکدیگر بیست پنج سال دیگر زندگى کرده و یکى در سنّ پنجاه سالگى و دیگرى در سنّ صد و پنجاه سالگى وفات یافت .

عالم یهودى ناراحت و غضبناک شد و از جاى خود برخاست و گفت : تا این شخص در میان شما باشد من با شماها سخن نمى گویم ، مأ مورین هشام این خبر را براى هشام گزارش دادند و هشام دستور داد که هر چه سریع تر ما را به سوى مدینه منوّره حرکت دهند.(27)

13- نفرین در جایگاه حضرت شعیب علیه السلام

امام جعفر صادق علیه السلام در ادامه داستان قبل فرمود:

چون عالم یهود رفت ، اجتماع یهودیان پراکنده شد، و ما نیز به سوى مدینه طیّبه حرکت نمودیم .

در این میان هشام بن عبدالملک نامه اى توسّط مأ مورین حکومتى براى شهرها و روستاهاى بین راه فرستاد مبنى بر این که محمّد باقر و پسرش جعفر، دروغ گو و مخالف اسلام مى باشند و کار آن ها ایجاد تفرفه و عداوت بین اهالى و گروه ها است ، کسى آن ها را به منزل خود راه ندهد؛ و هر گونه معاشرت و معامله با آنان ممنوع مى باشد.

و از جمله شهرهاى بین راه ، شهر مداین بود، که قبل از ورود ما به آن جا، نامه هشام لعین به دست فرمان دار مداین رسیده بود و مردم را از هر گونه ارتباط با ما منع کرده بود.

پس همین که نزدیک این شهر رسیدیم ، دروازه ها را به روى ما بستند و آنچه پدرم ایشان را موعظه نمود تأ ثیرى نداشت و بلکه شروع به فحّاشى و ناسزاگوئى کردند، در نهایت چون تبلیغات سوء بسیار بود با جسارت تمام گفتند: باید از گرسنگى و تشنگى بمیرید.

به ناچار پدرم بالاى کوهى که مُشرِف بر شهر مداین بود رفت و دست خود را در گوش نهاد و با صداى بلند سخنانى را که حضرت شعیب علیه السلام براى نصیحت قوم خود خوانده بود تلاوت کرد.

بعد از آن باد سیاهى به وزیدن گرفت و تمام مردان و زنان به همراه فرزندانشان بر بالاى بام خانه هایشان رفتند.

در بین آن ها پیرمردى کهن سال بود، که چون چشمش بر پدرم افتاد و صداى او را شنید، فریاد کشید: اى مردم ! از خدا بترسید، این شخص در همان جائى ایستاده است که حضرت شعیب ایستاده و بر قوم خود نفرین کرد و به عذاب الهى گرفتار شدند، چنانچه دروازه ها را باز نکنید و به آن ها بى احترامى نمائید، عذاب نازل مى شود.

مردم بسیار وحشت زده و متزلزل گشته و دروازه ها را گشودند و ما را با عزّت و احترام وارد شهر کردند.

و چون خبر این جریان ، نیز به هشام ملعون رسید، دستور داد تا آن پیرمرد مؤ من را دست گیر و اعدام نمایند و پس از آن که ما از شهر مداین خارج و به سوى مدینه طیّبه حرکت کردیم ، مأ مورین دستور هشام را نسبت به آن پیرمرد اجرا کردند.

بعد از آن هشام نامه اى براى استاندار مدینه فرستاد مبنى بر این که هر چه زودتر پدرم حضرت باقرالعلوم علیه السلام را مسموم و به قتل برساند، و چون هشام به هلاکت رسید و به دَرَک واصل گشت ، به قتل پدرم موّفق نشد.(28)

14- پیش گوئى از کشتار

روزى از روزها امام محمّد باقر علیه السلام در مجلسى نشسته بود و افرادى گرد وجود مبارک آن حضرت حلقه زده بودند.

پس از گذشت مدّتى ، حضرت سر مبارک خود را به زیر انداخت و پس از لحظاتى بلند نمود و خطاب به افراد حاضر کرد و چنین فرمود: چه خواهید کرد آن هنگامى که مردى به همراه چهار هزار سرباز وارد شهر مدینه مى گردد و تا مدّت سه روز کشتار مى کنند و به زنان و دختران تجاوز مى نمایند و آنچه بتوانند فساد و جنایت مى کنند؛ و شما توان مقابله با آن ها را ندارید؟

و سپس افزود: این حادثه خطرناک در سال آینده رخ خواهد داد، پس همگى آماده باشید و خود را مجهّز کنید که به طور حتم چنین قضیّه اى اتّفاق خواهد افتاد.

ولى متأ سّفانه مردم مدینه به پیش گوئى و سخنان آینده نِگَر حضرت ، اهمّیت ندادند؛ و با بى توجّهى اظهار داشتند: این پیش گوئى صحّت نخواهد داشت .

به همین جهت هیچ گونه تجهیزاتى فراهم نکردند، مگر تعدادى اندک که به فرمایشات حضرت ، ایمان و عقیده داشتند، که به سبب ایمنى از شرّ دشمنان ، از شهر مدینه خارج شده و هجرت کردند.

و چون یک سال سپرى شد امام محمّد باقر علیه السلام به همراه اهل و عیال و بعضى افرادى که از بنى هاشم بودند، از شهر مدینه بیرون رفتند.

و بعد از آن ، همان طور که حضرت پیش گوئى و اخطار داده بود، نافع بن اءزرق به همراه چهار هزار لشکر به شهر مدینه هجوم آورد؛ و با ایجاد رعب و وحشت ، بسیارى از مردان را کشتند و به زنان تجاوز نمودند و اموالشان را نیز به یغما بردند.

و چون اهل مدینه مجهّز نبودند، توان هیچ گونه دفاع و مقابله اى را در برابر دشمن نداشتند.

پس از این جریان ، مردم شهر مدینه به اشتباه خویش معترف شده و اظهار داشتند: اکنون فهمیدیم که آنچه امام محمّد باقر علیه السلام مى فرماید، حقّ است و ما باید تابع و مطیع فرمایشات و دستورات آن بزرگوار باشیم .(29)

15- مرگ شامى و حیاتى دوباره

یکى از اهالى شام که به امام محمّد باقر علیه السلام بسیار علاقه مند بود و هر چند وقت یک بار به ملاقات و زیارت آن حضرت مى آمد، در یکى از زیارت هایش پس از گذشت چند روزى در شهر مدینه منوّره مریض شد و در بستر بیمارى و در شُرف مرگ قرار گرفت ، به یکى از دوستان خود گفت :

همین که من از دنیا رفتم ، به حضرت ابو جعفر محمّد بن علىّ، باقرالعلوم صلوات اللّه علیه بگو تا بر جنازه ام نماز بخواند و در مراسم تدفین من نیز شرکت نماید.

وقتى که آن مرد شامى وفات یافت و دوستش نزد امام محمّد باقر علیه السلام آمد و به حضرت گفت که فلانى مرده و توصیه کرده است تا شما بر جنازه اش نماز بخوانى و در مراسم دفن او شرکت فرمائى .

حضرت فرمود: شام سردسیر است و حجاز گرم سیر، در دفن او عجله و شتاب نکنید تا من بیایم .

و سپس به سمت منزل مرد شامى حرکت کرد و چون وارد منزل او گردید در کنار بسترش نشست ؛ و بعد از گذشت لحظه اى ، دعائى را زمزمه نمود؛ و سپس او را با نام صدا کرد.

در این هنگام ، مرد شامى در حالى که پارچه اى سفید، رویش انداخته بودند، حرکتى کرد و پاسخ حضرت را داد.

بعد از آن ، حضرت او را نشانید و دستور داد تا شربتى مخصوص ، برایش تهیّه کردند و به او خورانید.

و چون به طور کامل بهبود یافت ، خطاب به حضرت کرد و اظهار داشت : ((أ شهد أ نّک حجّة اللّه على خلقه ...)) یعنى ؛ شهادت مى دهم که تو حجّت خداوند بر خلق جهانى و مردم آن چه بخواهند باید در همه امور، به شماها رجوع نمایند و هر که به غیر شما مراجعه کند، همانا او گمراه گشته است .

پس از آن ، امام باقر علیه السلام فرمود: اکنون پیش آمد و جریان بازگشت خود را براى این افراد بازگو کن ؟

گفت : هنگامى که روح از بدن من پرواز کرد، مابین زمین و آسمان ندائى رسید، که روح او را به کالبدش بازگردانید، چون که محمّد بن علىّ علیهماالسلام درخواست حیات دوباره او را کرده است .(30)

16- حاجیان انسان نما

ابوبصیر که یکى از اصحاب باوفاى امام محمّد باقر و امام جعفر صادق علیهماالسلام و نیز یکى از راویان حدیث مى باشد، ضمن حکایتى گوید:

به همراه حضرت باقرالعلوم علیه السلام در مراسم حجّ بیت اللّه الحرام شرکت کردم ، چون در جمع حُجّاج قرار گرفتیم ، به آن حضرت عرضه داشتم : یاابن رسول اللّه ! امسال حاجى ها بسیار هستند و ضجّه و شیون عظیمى بر پا است ؟!

حضرت فرمود: آرى ؛ ضجّه و شیون بسیار مى باشد، ولى حاجى بسیار اندک است ؛ و سپس افزود: اى ابو بصیر! آیا دوست دارى آنچه را گفتم ببینى تا بر ایمانت افزوده گردد؟

عرض کردم : بلى .

پس از آن ، خضرت دست مبارکش را بر صورت و چشم هایم کشید و دعائى را زمزمه نمود و سپس فرمود: اى ابوبصیر! اکنون خوب نگاه کن ببین چه مى بینى .

همین که چشم هایم را گشودم و دقّت کردم بیشتر افراد را شبیه حیواناتى ، چون خوک ، میمون و... دیدم ، ولى قیافه انسان در آن جمع بسیار کم و ناچیز بود، همانند ستارگانى درخشان در فضائى تاریک ، گفتم : درست فرمودى ، اى مولاى من ! حاجیان اندک و سر و صدا بسیار است .

سپس امام باقر علیه السلام دعائى دیگر زمزمه و قرائت نمود و دیدگان من به حالت اوّل بازگشت ، و پس از آن فرمود: ما بخیل نیستیم ، لیکن مى ترسیم فتنه اى در بین مردم واقع شود و آنان لطف و فضل خداوند را نسبت به ما نادیده بگیرند و ما را در مقابل خداى سبحان قرار دهند، با این که ما بندگان خدا هستیم و از عبادت و اطاعت او سرپیچى نمى کنیم و در تمام امور تسلیم محض او بوده و خواهیم بود.(31)

17- نصیحت به عمر بن عبدالعزیز و بازگشت فدک

یکى از راویان حدیث ، به نام هشام بن معاذ حکایت کند:

روزى عمر بن عبدالعزیز وارد شهر مقدّس مدینه گردید و من در خدمت او بودم که یکى از غلامانش ، به نام مزاحم و گفت : حضرت ابو جعفر، محمّد بن علىّ علیه السلام مى خواهد وارد شود.

عمر بن عبدالعزیز گفت : اجازه دهید وارد گردد.

همین که امام باقر علیه السلام وارد شد، عمر مشغول گریه بود، حضرت فرمود: تو را چه شده است که گریه مى کنى ؟

وسپس افزود: اى عمر بن عبدالعزیز! دنیا نوعى از بازار کسب و تجارت است ، عدّه اى در آن سود مى برند و عدّه اى از آن خارج مى گردند در حالى که زیانکار و خسارت دیده اند.

و عدّه اى دیگر وقتى از این دنیا بروند پشیمان و نادم خواهند بود که چرا براى آخرت خود توشه اى برنگرفته اند.

سوگند به خداوند متعال ، ما اهل بیت رسول اللّه صلى الله علیه و آله ، صاحبان حقّ هستیم و کلّیّه اعمال و کردار بندگان بایستى از برابر دیدگان ما بگذرد.

اى عمر بن عبدالعزیز! تقواى الهى پیشه کن و در درون خود پیرامون دو چیز بیندیش :

اوّل آن که دقّت کن چه چیزهائى را دوست دارى که همراه تو باشد تا در پیشگاه خداوند سعادتمند باشى .

دوّم آن که متوجّه باش ، از چه چیزهائى ناراحت هستى و تو را ناپسند آید، که همانا در پیشگاه خداوند تو را سرافکنده مى گرداند و مانع عبور تو از صراط خواهد شد.

اى عمر بن عبدالعزیز! درب ها را به روى مردم و مراجعین خود بگشاى و مانع ها را برطرف نما و سعى کن که همیشه یار و یاور مظلومان و طردکننده ظالمان و متجاوزان باشى ؛ و سپس افزود: هر که داراى سه خصلت باشد، ایمانش کامل است .

عُمَر با شنیدن این سخن ، دو زانو نشست و گفت : یاابن رسول اللّه ! آن سه چیز را بیان فرما؟ همانا شما اهل بیت نبوّت هستید.

حضرت فرمود: اوّل آن که هنگام شادمانى و خوشحالى گناه و معصیتى مرتکب نشود، دوّم آن که هنگام غضب و ناراحتى حقّ را فراموش نکند؛ و سوّم آن که هنگام دست یافتن به امور و اموال دنیا آنچه حلال و مباح او نیست تصرّف نکند.

راوى گوید: چون سخن به این جا رسید، عمر بن عبدالعزیز دستور داد تا قلم و کاغذ آوردند و سپس حواله انتقال فدک را - که خلفاء قبل از او غصب کرده بودند - تحویل امام محمّد باقر علیه السلام داد.(32)

18- آسایش دنیا و یا سعادت آخرت

ابوبصیر آن راوى حدیث و از اصحاب صادقَیْن علیهماالسلام ، نابینا شده بود؛ روزى محضر مبارک مولایش امام محمّد باقر علیه السلام وارد شد و اظهار داشت : یاابن رسول اللّه ! آیا شما وارثان و جانشنان پیامبر خدا هستید؟

حضرت در پاسخ فرمود: بلى .

سؤ ال کرد: آیا پیامبر خدا صلى الله علیه و آله وارث علوم همه انبیاء عظام علیهم السلام بوده است ؟

حضرت فرمود: بلى ، او در تمام علوم و فنون وارث تمامى پیامبران الهى علیهم السلام مى باشد.

گفت : آیا شما اهل بیت عصمت و طهارت ، نیز در تمام علوم و فنون وارث پیامبر هستید؟

فرمود: بلى ، ما وارث تمامى علوم و فنون او مى باشیم .

سپس افزود: آیا شما توان آن را دارید که مرده را زنده و مریض را شفا دهید؟

و آیا از آنچه انسان ها انجام مى دهند و یا در درون خود پنهان دارند، آگاه هستید؟

امام علیه السلام فرمود: بلى ، ولیکن تمامى آنچه را که ما انجام مى دهیم ، با إ ذن و اراده خداوند متعال است .

پس از آن فرمود: اى ابوبصیر! نزدیک بیا، چون کنار حضرت قرار گرفت ، دست مبارک خود را بر صورت و چشم او کشید که تمام فضاء برایش نورانى شد و همه چیز را به خوبى مشاهده کرد.

سپس فرمود: آیا این حالت را دوست دارى که بینا باشى و در قیامت همانند دیگر افراد گرفتار حساب و بررسى اعمال گردى ؟

و یا آن که همان حالت نابینائى را دوست دارى و این که در قیامت بدون دردسر وارد بهشت گردى ؟

ابو بصیر عرض کرد: مى خواهم همانند قبل نابینا باشم .

پس امام محمّد باقر علیه السلام دستى بر چشم هاى ابوبصیر کشید و به حالت اوّل بازگشت .(33)

همچنین آورده اند:

سعد بن عبدالملک بن مروان - که از بنى امیّه بود و امام محمّد باقر علیه السلام او را سعد الخیر مى نامید - روزى در حالى که بدنش سخت مى لرزید و گریان بود، بر امام علیه السلام وارد شد.

حضرت به او فرمود: اى سعد! این چه حالتى است که در تو مشاهده مى کنم ؟! چرا گریان هستى ؟

سعد اظهار داشت : چرا ترسناک و گریان نباشم و حال آن که من از خانواده و از شجره اى هستم که در قرآن مورد لعن و غضب پروردگار قرار گرفته اند.

امام باقر علیه السلام فرمود: اى سعد! غمگین مباش ، چون که تو از آن ها نیستى ، تو بر حسب ظاهر منسوب به بنى امیّه هستى ؛ ولى در حقیقت از ما مى باشى .

و سپس حضرت افزود: مگر این آیه شریفه قرآن را نشنیده اى که خداوند متعال از قول حضرت ابراهیم علیه السلام مى فرماید:

((فَمَنْ تَبِعَنى فَإ نَّهُ مِنّى )) یعنى ؛ هرکس - از هر طائفه و خانواده اى که باشد - اگر از من تبعیّت و پیروى کند از من و با من خواهد بود.(34)

خدا را چگونه مى توان دید؟!

مرحوم سیّد محسن امین در کتاب شریف خود آورده است :

روزى شخص عرب بیابان نشینى به حضور مبارک امام محمّد باقر علیه السلام شرف حضور یافت و عرضه داشت : آیا شما خدائى را که عبادت و ستایش مى نمائى ، تاکنون دیده اى ؟!

حضرت باقرالعلوم علیه السلام در پاسخ او اظهار داشت : من هرگز چیزى را که نبینم ، اطاعت و عبادت نمى کنم .

عرب بیابان نشین گفت : چگونه او را دیده اى ؟!

حضرت فرمود: خدا را با چشم و دید ظاهرى نمى توان دید؛ ولیکن مى توان او را با چشم دل و نیروى درون مشاهده نمود، چون حقایق امور و اشیاء به وسیله فهم و شعور درونى درک و تحصیل مى گردند.

و سپس در ادامه فرمایشاتش افزود: خداوند سبحان با حواسّ ظاهرى قابل حسّ و لمس نیست ، او را نمى توان با مردم و دیگر موجودات مقایسه نمود؛ بلکه او به وسیله آیات و نشانه ها شناخته مى گردد، همچنین او به وسیله علامات و حرکات جهان طبیعت ، قابل وصف و درک مى باشد.

او خدائى است که مانند و شریکى ندارد و قابل مقایسه با هیچ موجودى نیست .(35)

حقیر گوید: براى خداشناسى به ترجمه و تفسیر آیة الکرسى و نیز سوره توحید مراجعه شود.

همچنین براى تشبیه نسبى و تقریب ذهن به اوایل فصل اوّل کتاب کشکول نفیس : ج 2 مراجعه شود که مى توان این جهان را با کالبد جهان بدن انسان و نیز خداوند سبحان را در چند جهت با عقل و روح مقایسه نسبى کرد.

19- کشاورزى و کار افتخار است

امام جعفر صادق علیه السلام حکایت فرموده است :

محمّد بن منکدر(36) معتقد بود که پس از حضرت سجّاد، امام زین العابدین علیه السلام کسى در فضل و علم و عبادت ، هم ردیف آن حضرت نخواهد بود.

تا آن که روزى از روزها، در یکى از باغستان هاى اطراف شهر مدینه ، حضرت باقرالعلوم علیه السلام را مشاهده کرد که مشغول کارگرى و کشاورزى است .

با خود گفت : باید او را نصیحت کنم تا خود را در این کهولت سنّ و سنگینى بدن به زحمت نیندازد، پس در حالى که امام محمّد باقر علیه السلام در اثر خستگى بر دو غلام خود تکیه زده بود محمّد بن منکدر جلو آمد.

و چون نزدیک امام علیه السلام رسید، سلام کرد و حضرت با حالتى گرفته و ناراحتى ، جواب سلام او را داد.

سپس محمّد بن منکدر حضرت را مخاطب قرار داد و اظهار داشت : یاابن رسول اللّه ! خداوند امور تو را اصلاح نماید، شما در این کهولت سنّ؛ و با این که یکى از بزرگان قریش هستى ، در این گرماى سخت ، در طلب و تحصیل دنیا مى باشى ؟!

اگر در چنین حالتى مرگ فرا رسد چه خواهى کرد؟

و در پیشگاه خداوند چه جوابى دارى ؟

امام باقر علیه السلام خود را از آن دو غلام کنار گرفت و آزاد روى پاى خود ایستاد و سپس فرمود:

به خدا سوگند، چنانچه در این حالت ، مرگ سراغ من آید در بهترین حالت ها خواهم بود؛ چون که مشغول طاعت خدا هستم و مى خواهم خود را از افرادى همانند تو بى نیاز گردانم و سربار جامعه نباشم ؛ زیرا هر که سربار جامعه باشد، گناه و معصیت خداى تعالى را کرده است .

امام جعفر صادق علیه السلام افزود: در این هنگام محمّد بن منکدر اظهار داشت :

خداوند تو را مورد رحمت خویش قرار دهد، خواستم تو را نصیحتى نمایم ؛ ولیکن تو مرا ارشاد و نصیحت نمودى .(37)

20- ارزش و اهمیّت خوردنى ها

محمّد بن ولید که یکى از دوستان و اصحاب امام محمّد باقر علیه السلام است ، حکایت کند:

روزى به قصد زیارت آن حضرت حرکت کردم ، وقتى نزدیک منزل امام علیه السلام رسیدم ، جمعیّت بسیارى را دیدم که براى زیارت آن حضرت آمده بودند.

به همین جهت برگشتم و فرداى آن روز دوباره براى دیدار آن حضرت به راه افتادم و چون تنها بودم دوست داشتم که رفیقى با خود مى یافتم تا با یکدیگر به محضر شریف امام باقر صلوات اللّه علیه شرفیاب مى شدیم .

آن روز هوا بسیار گرم بود؛ و من همچنان تنها حرکت مى کردم ، در بین راه خسته و تشنه و گرسنه شده بودم ، مقدارى آب که همراه داشتم آشامیدم و در گوشه اى نشستم .

پس از لحظاتى ، غلامى آمد و طَبَقى ، که در آن غذاهاى متنوّع وجود داشت ، به همراه آفتابه اى برایم آورد.

و هنگامى که طَبَق غذا را جلوى من گذاشت ، گفت : سرور و مولایم فرمود: پیش از غذا دست هایت را بشوى - و با نام خدا - غذایت را تناول کن .

پس چون مشغول خوردن غذا بودم ، مولایم امام باقر علیه السلام تشریف آورد و من به احترام حضرت ، از جاى بر خاستم و ایستادم ، حضرت فرمود: - سر سفره - حرکت نکن ، بنشین و غذایت را میل نما. به همین جهت نشستم و غذایم را خوردم .

پس از آن ، غلام مشغول جمع آورى ریزه هاى غذا شد که اطراف ظرف غذا ریخته شده بود.

حضرت فرمود: چنانچه در بیابان غذا خوردى ، اضافات آن را جمع نکن و آن ها را در گوشه اى رها نما - تا مورد استفاده جانوران و حیوانات قرار گیرد -.

ولى اگر در منزل غذا خوردى ، آنچه را که اطراف سفره و یا اطراف ظرف غذا مى ریزد، تمام آن را جمع کن و تناول نما، چون که رضایت خداوند متعال در چنین کارى است ؛ و نیز سبب توسعه روزى و مانع از فقر و بیچارگى مى باشد، و همچنین شفاى هر دردى در آن ریزه هاى غذا خواهد بود.(38)

همچنین مرحوم شیخ صدوق آورده است :

روزى امام محمّد باقر علیه السلام وارد خلوت گاه - مستراح - شد، لقمه نانى را مشاهده نمود(39)، آن را برداشت و پس از تمیز کردن به غلام خود داد و فرمود: آن را نگه دار تا من بازگردم .

پس از آن که حضرت خارج شد و لقمه نان را از غلام تقاضا نمود، غلام گفت : اى سرورم و مولایم ! من آن را خوردم .

حضرت فرمود: چنانچه کسى تکّه نانى پیدا کند و آن را تمیز نماید و بخورد، موجب دخول در بهشت خواهد شد.(40)

همچنین از امام جعفر، حضرت صادق آل محمّد علیهم السلام وارد شده است که فرمود:

جمع کردن و تناول نمودن خورده ها و ریزه هاى نان و غذائى که اطراف سفره یا اطراف ظرف مى ریزد موجب جلوگیرى از درد خاصره (41) مى شود.(42)

21- اطّلاع از جریانات و افشاى خیانت

مرحوم شیخ طوسى رضوان اللّه علیه در کتاب خود آورده است :

اسماعیل بن ابى حمزه بطائنى به نقل از پدرش حکایت نمود: روزى حضرت ابوجعفر، باقرالعلوم علیه السلام سوار مَرکب خود شد و به همراه عدّاى از غلامان و یکى از اصحابش به نام سلیمان بن خالد، راهى باغ خود گردید، من نیز سوار مَرکب خود شده و همراه ایشان حرکت کردم .

یعد از پیمودن مقدارى از راه ، سلیمان بن خالد اظهار داشت : فدایت شوم ، آیا امام از آنچه در شبانه روز رُخ مى دهد آگاه است ؟

حضرت فرمود: اى سلیمان ! سوگند به کسى که حضرت محمّد صلى الله علیه و آله را به نبوّت و رسالت بر انگیخت ! همانا تمام آنچه را که در طول روز، ماه و بلکه در طول سال رُخ مى دهد، امام و حجّت خدا نسبت به آن ، آگاه و عالم مى باشد.

بعد از آن افزود: آیا نمى دانى که فرشته روح در شب قدر از طرف خداوند متعال بر امام وارد مى شود و او را در جریان تمام حوادث و امور قرار مى دهد؛ و هیچ موضوعى از امام مخفى نخواهد بود؟

و در بین فرمایشات خود افزود: همین الا ن دو نفر به ما مى رسند که اموالى را دزدیده و پنهان کرده اند.

ابوحمزه گوید: به خدا سوگند! طولى نکشید که دو نفر نمایان شدند و حضرت به یکى از غلامان خود دستور داد که آن دو نفر سارق را نزد من بیاور، هنگامى که خدمت امام علیه السلام احضار شدند، حضرت به آن ها فرمود: شما دزد هستید.

ولى آن ها سوگند خوردند که ما سارق نیستیم و چیزى ندزدیدیم .

حضرت اظهار نمود: چنانچه حقیقت را نگوئید، مى گویم که چه اموالى از چه شخصى سرقت کرده اید و در کجا پنهان نموده اید.

و چون آن دو نفر از بیان حقیقت امتناع ورزیدند، امام علیه السلام به سلیمان فرمود: به همراه یکى از غلامان ، بالاى آن کوه که در آن سمت قرار دارد، برو؛ در آن جا غارى است ، هر مقدار اموال و اشیائى که داخل آن غار باشد، بیاور.

سلیمان گوید: طبق فرمان امام محمّد باقر علیه السلام به سمت غار رفتیم و چون داخل آن شدیم آنچه موجود بود برداشتیم و نزد امام علیه السلام آوردیم .

حضرت به ما فرمود: چنانچه تا فردا صبر نمائید جریان عجیب ترى را خواهید دید، که چگونه بر افراد بى گناه ظلم مى شود.

فرداى آن روز به همراه امام علیه السلام نزد والى و استاندار مدینه رفتیم ؛ لحظاتى نشستیم ، پس ناگهان شخصى که اموالش را سرقت کرده بودند به همراه افرادى وارد شد؛ و آن مرد اظهار داشت : این افراد اموال مرا دزدیده اند.

امام باقر علیه السلام فرمود: این افراد دزد نیستند، بلکه دزد دیگرانند؛ و اموال تو را فلانى و فلانى سرقت کرده بودند و اکنون آن ها نزد من موجود مى باشند.

بعد از آن حضرت دستور داد تا مقدارى از آن اموال را که مال آن شخص بود تحویلش دهند.

پس از آن ، امام علیه السلام به والى مدینه فرمود: مقدارى دیگر از اموال مسروقه نزد این جانب است ، که مربوط به فلان شخص از اهالى بربر مى باشد، هرگاه آمد مرا خبر کنید تا اموال او را تحویلش دهم .

سپس حضرت آن دو نفر سارق را معرّفى نمود و دستور داد تا دست هر دو نفر طبق حکم اسلام قطع شود.(43)

22- هدیه به شاعر از خزینه خالى

مرحوم شیخ مفید، طبرى و برخى دیگر از بزرگان به نقل از جابر جُعفى حکایت کنند:

روزى به محضر شریف امام محمّد باقر علیه السلام شرفیاب شدم ، و اظهار داشتم : مولایم ! من بسیار تنگ دست و محتاج شده ام ؛ از شما خواهش مى کنم ، مقدارى پول جهت تاءمین هزینه زندگى ام به من عنایت فرمائید؟

امام علیه السلام فرمود: اى جابر! در حال حاضر، چیزى نزد ما نیست که به تو کمک دهیم .

در همین بین - که مشغول صحبت بودیم - کُمیت شاعر وارد شد و چند بیت شعر در مدح و عظمت اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام فرمود و چون اشعار او پایان یافت ، حضرت به غلام خود فرمود: وارد آن اتاق شو، کیسه اى در آن جا وجود دارد، آن را بیاور و تحویل کمیتِ شاعر بده .

غلام رفت و پس از لحظه اى - در حالى که کیسه اى در دست گرفته بود - بازگشت ، و آن کیسه را جلوى کُمیت شاعر نهاد.

سپس کمیت به حضرت عرضه داشت : سرورم ! اگر اجازه فرمائى ، قصیده دیگرى نیز بخوانم ؟

امام علیه السلام فرمود: مانعى نیست ، چنانچه مایل هستى ، بخوان ؛ سپس کمیت قصیده اى دیگر در مدح ائمّه علیهم السلام خواند، و پس از پایان اشعار، حضرت به غلام خود فرمود: داخل همان اتاق برو، کیسه اى دیگر آن جا هست ، آن را براى کمیت شاعر بیاور؛ و غلام نیز اجابت کرد.

بار دیگر کمیت اجازه خواست تا اشعار دیگرى را بخواند.

و حضرت اجازه فرمود و سپس فرمود تا کیسه اى دیگر تحویل کُمیت گردد.

در این هنگام کُمیت شاعر خطاب به حضرت کرد و اظهار داشت : یاابن رسول اللّه ! به خدا سوگند، من براى گرفتن هدیه و پول ، این اشعار را نخواندم و غرض من کسب اموال و متاع دنیا نبود؛ بلکه براى خوشنودى حضرت رسول و رضایت پروردگار این اشعار را سروده ام .

آن گاه امام علیه السلام براى او دعا کرد و به غلام خود فرمود: این کیسه ها را بازگردان و سر جایش بگذار، غلام آن ها را برداشت و در جاى اوّلش قرار داد.

جابر افزود: من با دیدن چنین صحنه اى ، با خود گفتم : هنگامى که من مشکلات خود را براى حضرت توضیح دادم و تقاضاى کمک کردم به من فرمود: چیزى نزد ما نیست ؛ لکن براى کُمیت شاعر، که چند شعرى را سروده است ، سه کیسه معادل سى هزار درهم ، اهداء مى نماید.

در همین افکار بودم که کُمیت بلند شد و خداحافظى کرد و رفت ، سپس حضرت فرمود: اى جابر! بلند شو و برو داخل همان اتاق و هر چه آن جا بود، بیاور.

هنگامى که داخل اتاق رفتم هر چه بررسى کردم ، چیزى نیافتم و اثرى از کیسه ها نبود، بازگشتم و به امام علیه السلام خبر دادم که چیزى پیدا نکردم .

حضرت فرمود: اى جابر! ما از تو چیزى را پنهان نمى کنیم و سپس دست مرا گرفت و همراه حضرت وارد همان اتاق شدم ، وقتى داخل اتاق شدیم ، حضرت با پاى مبارک خود بر زمین زد و مقدار زیادى طلا نمایان گشت .

پس از آن فرمود: اى جابر! آنچه مى بینى و مشاهده مى کنى براى دیگران بازگو نکن ؛ مگر آن که از هر جهت مورد اعتماد باشند.

و سپس افزود: روزى جبرئیل علیه السلام نزد جدّم رسول خدا صلى الله علیه و آله آمد و تمام گنج هاى زمین و ذخایر آن را بر جدّم عرضه داشت ، بدون آن که کمترین چیزى از مقام و موقعیّت حضرتش کاسته شود.

ولى او نپذیرفت و تواضع و قناعت را برگزید و آن ذخایر و گنج ها را ردّ نمود.

و ما اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام چنین هستیم ؛ و شیعیان و دوستان ما نیز باید چنین باشند.(44)

23- بهترین دارو و درمان

محمّد بن مسلم در ضمن حدیثى حکایت کند:

روزى در مدینه بیمار بودم ، امام محمّد باقر علیه السلام توسّط غلامش ظرفى که در آن شربتى مخصوص قرار داشت و در پارچه اى پیچیده بود، برایم فرستاد.

وقتى غلام آن شربت را به من داد، گفت : مولا و سرورم فرموده است : باید براى درمان و علاج بیمارى خود، آن را بنوشى .

هنگامى که خواستم آن را بنوشم ، متوجّه شدم که آن شربت بسیار خوشبو و خنک است .

و چون شربت را نوشیدم ، غلام گفت : مولایم فرموده است : پس از آن که شربت را نوشیدى ، حرکت کن و نزد ما بیا.

من در فکر فرو رفتم که چگونه به این سرعت خوب شدم ؟!

و این شربت چه داروئى بود؟ چون تا قبل از نوشیدن شربت قادر به حرکت و ایستادن نبودم .

به هر حال حرکت کردم و به حضور امام علیه السلام شرفیاب شدم ؛ و دست و پیشانى مبارک آن حضرت را بوسیدم ؛ و چون گریه مى کردم حضرت فرمود: چرا گریه مى کنى ؟

عرض کردم : اى مولایم ! بر غریبى و دورى مسافت خانه ام از شما و همچنین بر ناتوانى خویش گریه مى کنم از این که نمى توانم مرتّب به خدمت شما برسم و کسب فیض نمایم .

حضرت فرمود: و امّا در رابطه با ناتوانى و ضعف جسمانیت ، متوجّه باش که اولیاء و دوستان ما در این دنیا به انواع بلا و مصائب گرفتار مى شوند، و مؤ من در این دنیا هر کجا و در هر وضعیتى که باشد غریب خواهد بود تا آن که به سراى باقى رحلت کند.

امّا این که گفتى در مسافت دورى هستى ، پس به جاى دیدار با ما، به زیارت قبر امام حسین علیه السلام برو؛ و بدان آنچه را که در قلب خود دارى و معتقد به آن باشى با همان محشور خواهى شد.

سپس حضرت فرمود: آن شربت را چگونه یافتى ؟

عرض کردم : شهادت مى دهم بر این که شما اهل بیت رحمت هستید، من قدرت و توان حرکت نداشتم ؛ ولیکن به محض این که آن شربت را نوشیدم ، ناراحتیم برطرف شد و خوب شدم .

حضرت فرمود: آن شربت دارویى بر گرفته شده از تربت قبر مطهّر امام حسین علیه السلام است ، که اگر با اعتقاد و معرفت استفاده شود شفاء و درمان هر دردى خواهد بود.(45)

24- اهمیّت افطارى دادن

مرحوم شیخ صدوق رحمة اللّه علیه ، با سند خود به نقل از حضرت صادق آل محمّد علیهم السلام ، حکایت فرماید:

روزى یکى از دوستان و اصحاب پدرم ، به نام سُدیر صیرفى در ماه مبارک رمضان نزد پدرم ، حضرت باقرالعلوم علیه السلام شرفیاب شد.

پدرم او را مخاطب قرار داد و فرمود: اى سُدیر! آیا مى دانى این شب ها، چه شب هائى است ؟

سُدیر در پاسخ اظهار داشت : بلى ، فدایت گردم ، این شب ها، شب هاى ماه مبارک رمضان است .

پدرم فرمود: آیا قادر هستى که ده نفر از فرزندان حضرت اسماعیل علیه السلام را در هر شب از شب هاى آخر ماه مبارک رمضان خریدارى نموده و آزادشان کنى ؟

سُدیر گفت : پدر و مادرم فداى شما باد، امکانات مالى ندارم .

پدرم فرمود: نُه نفر، چطور؟

جواب داد: توان ندارم .

پس پدرم یک به یک از تعداد آن ها کم کرده ، و سُدیر همچنان به گفته خویش پایدار بود، تا آن که در نهایت ، پدرم سؤ ال نمود: آیا یک نفر را هم نمى توانى آزاد کنى ؟!

سُدیر پاسخ داد: خیر، توان آن را ندارم .

پدرم - حضرت باقرالعلوم علیه السلام - اظهار داشت : آیا نمى توانى هرشب یک مرد مسلمان را میهمان خود کنى تا روزه خود را در منزل تو افطار نماید؟

سدیر گفت : بلى ، یاابن رسول اللّه ! دو نفر را مى توانم افطارى دهم .

پدرم - امام محمّد باقر علیه السلام - فرمود: منظور من نیز همین بود که افطارى دادن به یک مسلمان در این شب ها، معادل با آزادى یکى از فرزندان حضرت اسماعیل است ، که در قید اسارت باشد.(46)

25- خودآرائى براى همسر

یکى از راویان حدیث ، به نام حسن بصرى - که شغلش تولید روغن زیتون بود - گوید:

روزى به همراه یکى از دوستانم - که از اهالى بصره بود - به محضر مبارک امام محمّد باقر علیه السلام شرف حضور یافتیم .

و هنگامى که وارد شدیم ، حضرت را در اتاقى مرتّب و مزیّن دیدیم ، که لباسى تمیز و زیبا پوشیده است و خود را خوشبو و معطّر گردانیده بود.

پس مسائلى چند از حضرتش سؤ ال کردیم و جواب یکایک آن ها را شنیدیم ؛ و چون خواستیم از خدمت آن بزرگوار خارج شویم ، فرمود: فردا نزد من بیائید.

و من اظهار داشتم : حتما شرفیاب خواهیم شد.

بنابر این فرداى آن روز به همراه دوستم به محضر امام علیه السلام وارد شدیم و حضرت را در اتاقى دیگر مشاهده کردیم ، که روى حصیرى نشسته است و پیراهنى ضخیم و خشن نیز بر تن مبارک دارد.

پس از آن که در حضور ایشان نشستیم ، روى مبارک خود را به سمت دوست من کرد و فرمود: اى برادر بصرى ! مى خواهم موضوعى را برایت روشن سازم ، تا از حالت شگفت و تحیّر در آئى ، دیروز که بر من وارد شُدید و مرا با آن تشکیلات دیدید، آن اتاق همسرم بود و تمام وسائل و امکانات آن ، مال وى بود که او آن ها را براى من مرتّب و مزیّن ساخته بود؛ و من نیز در قبال آن آراستگى و زینت ، لباس زیبا پوشیده و خود را براى همسرم آراسته و معطّر گردانیده بودم .

زیرا همان طورى که مرد علاقه دارد همسرش خود را فقط براى او بیاراید، مرد نیز باید خود را براى همسر بیاراید تا مبادا به نوعى دلباخته دیگرى گردد.(47)

26- زائیدن گرگ باوفا

مرحوم شیخ مفید رحمة اللّه علیه به نقل از محمّد بن مسلم - که یکى از اصحاب امام باقر و امام صادق علیهماالسلام و از راویان حدیث است - حکایت کند:

روزى به همراه حضرت ابوجعفر، امام محمّد باقر علیه السلام از شهر مدینه طیّبه به سوى مکّه معظّمه حرکت کردیم ؛ من سوار الاغ بودم و حضرت بر قاطرى سوار بود.

در بین راه ، ناگهان گرگى از بالاى کوهى نمایان شد و کم کم جلو آمد تا نزدیک ما رسید و حضرت متوقّف شد.

گرگ نزدیک تر آمد و سپس دست هاى خود را بلند کرده و بر زین قاطر نهاد و سر خود را تا نزدیک گوش امام باقر علیه السلام بلند کرد و حضرت نیز سر خود را فرود آورد؛ و گرگ لحظاتى در گوش حضرت سخنانى را مطرح و نجوا کرد.

آن گاه امام علیه السلام گرگ را مخاطب قرار داد و فرمود: برو، مشکل تو را حلّ کردم .

پس از آن ، گرگ با سرعت برگشت و از آنجا دور شد.

من از مشاهده چنین صحنه اى در حیرت و تعجّب قرار گرفته و به امام محمّد باقر علیه السلام عرضه داشتم : یاابن رسول اللّه ! چیز بسیار عجیبى را دیدم ، جریان چه بود؟!

حضرت فرمود: گرگ به من گفت : اى پسر رسول خدا! جفت - همسر - من در این کوه مى باشد؛ و باردار است و هم اکنون درد زائیدن بر او بسیار سخت شده است .

از خداوند متعال بخواه تا زائیدن را بر آن آسان و ساده گرداند.

و همچنین از خدا درخواست نما، تا نسل مرا بر هیچ یک از دوستان و شیعیان تو مسلّط نگرداند.

و در نهایت ، من به آن گرگ گفتم : خواسته ات را انجام دادم ، و حاجتش برآورده شد.(48)

27- شرایط و حدود سفره

ابولبید بحرانى گوید:

روزى در مکّه معظّمه حضور امام محمّد باقر علیه السلام نشسته بودم ، که شخصى وارد شد و عرض کرد: اى محمّد بن علىّ! تو آن کسى هستى که براى هر چیزى حدّ و شرایطى مى دانى ، و نیز براى هر کارى مقرّراتى را وضع فرموده اى ؟

حضرت فرمود: بلى ، من مى گویم ، براى هر چیزى خواه کوچک و حقیر باشد یا بزرگ و عظیم ، خداوند حکیم براى آن شرایط و حدودى را تعیین کرده است .

و هر کسى از آن تجاوز کند، از حدّ و مرز خداى بزرگ بیرون رفته و کفران کرده است .

آن شخص سؤ ال کرد: سفره غذا که کنار آن مى نشنیم ، داراى چه حدود و شرایطى است ؟

امام علیه السلام فرمود: حدّ و مرز سفره غذا آن است که چون خواستى شروع نمائى ، به نام خدا شروع کنى ، و چون سفره را جمع کنند، شکرش را به جا آورى ، و آنچه از غذاها اطراف آن ریخته باشد، جمع کنى و تناول نمائى .

آن شخص عرض کرد: حدود ظرف آب چیست ؟

فرمود: این که اگر لبه ظرف آب شکسته باشد، از آن آب نیاشامى ؛ چون که آن قسمت ، محلّ تجمّع میکروب ها است .

و چون خواستى ظرف آب را بر دهان بگذارى و بیاشامى ، اوّل نام خداى مهربان را بر زبان جارى نما، و پس از آن که آب را آشامیدى ، شکر و سپاس خدا را انجام ده .

و همچنین سعى نمائى آب را یک نفس و یک دفعه نیاشامى ، بلکه سه دفعه ؛ و با سه نفس آب را بیاشام ، که این گونه گواراتر و سودمندتر خواهد بود.(49)

28- خوردن انگور و خرید بهترین مادر

مرحوم راوندى در کتاب خرایح و جرایح آورده است :

روزى یکى از دوستان امام محمّد باقر علیه السلام ، به نام ابن عکاشه أ سدى در منزل آن حضرت وارد شد.

ابن عکاشه گوید: چون بر آن حضرت وارد شدم ، فرزندش ابوعبداللّه ، جعفر صادق علیه السلام را دیدم ، که کنار پدر ایستاده است ، پس از آن که نشستم مقدارى انگور آوردند.

خواستم که تناول کنم ، حضرت باقرالعلوم علیه السلام فرمود: پیرمردان و کودکان انگور را دانه دانه مى خورند؛ لیکن تو دو تا دو تا میل کن ، که این چنین مستحبّ است .

بعد از آن عرضه داشتم : یاابن رسول اللّه ! فرزندت جعفر هنگام تزویجش فرا رسیده است ، چرا برنامه ازدواج او را فراهم نمى فرمائى ؟!

حضرت فرمود: به همین زودى قافله کنیزفروشان وارد مى شوند و با پول هاى درون این کیسه ، جاریه اى مناسب برایش ‍ فراهم مى کنیم .

چند روزى پس از آن ، دوباره به حضور آن حضرت وارد شدم ، که چند نفر دیگر نیز حضور داشتند، حضرت فرمود: اى ابن عکاشه ! قافله کنیزفروشان از راه رسیده است ، این کیسه را برگیر و جاریه اى مناسب براى فرزندم خریدارى نما.

لذا نزد آن قافله آمدیم و جویاى کنیزى شدیم ؟

گفتند: آنچه داشتیم فروخته ایم ؛ و در حال حاضر فقط دو کنیز مریض حال باقى مانده است .

گفتم : آن ها را ببینیم ، پس از آن که آن ها را مشاهده کردیم ، یکى از آن دو کنیز را برگزیدیم و قیمت آن را جویا شدیم ؟

فروشنده گفت : قیمت آن هفتاد دینار تمام مى باشد.

گفتم : من او را به آنچه که در داخل این کیسه موجود است ، خریدارم ، در این هنگام پیرمرد محاسن سفیدى - که همراه آن ها حضور داشت - گفت : مانعى ندارد.

و چون کیسه را گشودیم و پول ها را محاسبه نمودیم ، مبلغ هفتاد دینار کامل در آن موجود بود، پس آن ها را پرداختیم و کنیز را تحویل گرفته و خدمت حضرت باقرالعلوم علیه السلام در حالتى که فرزندش جعفر علیه السلام نیز حضور داشت ، آوردیم .

موقعى که کنیز در حضور امام باقر علیه السلام قرار گرفت ، حضرت به او فرمود: نام تو چیست ؟

کنیز گفت : حمیده .

حضرت فرمود: تو حمیده ، در دنیا و محموده آخرت هستى .

و سپس اظهار داشت : برایم بگو که آیا باکره هستى یا ثیّبه ؟

گفت : بلى ، باکره هستم .

فرمود: چگونه باکره هستى ، و حال آن که کسى از چنگال و تجاوز کنیزفروشان سالم نمى ماند؟!

کنیز گفت : هرگاه رئیس آن ها نزد من مى آمد، که با من نزدیکى و مجامعت کند، پیرمردى سفیدموى حاضر مى شد و او را از نزدیکى با من جلوگیرى و ممانعت مى کرد؛ و این کار چندین مرتبه واقع شد ولى او هرگز توفیق نزدیکى با مرا نیافت .

سپس امام محمّد باقر علیه السلام آن جاریه پاکدامن را تحویل فرزندش ، حضرت ابوعبداللّه ، جعفر صادق علیه السلام داد و فرمود: او را تحویل بگیر، که همانا بهترین خلق خداوند متعال ، در روى زمین ، به نام موسى کاظم علیه السلام از او متولّد خواهد شد.(50)

29- پیرزنى ، جوان شد

حُبابه والبیّه یکى از زن هاى مؤ منه اى بود، که در زمان حضرت رسول صلى الله علیه و آله همیشه به حضور آن حضرت شرفیاب مى شد و کسب فیض مى نمود.

همچنین در زمان امام محمّد باقر علیه السلام نیز چند مرتبه به محضر مبارک آن حضرت شرفیاب گردیده است .

این زن مؤ منه ، روزى پس از گذشت مدّت ها، خدمت امام باقر علیه السلام وارد شد، حضرت به او فرمود: اى حُبابه ! مدّتى است که نزد ما نیامده اى ؟

حُبابه اظهار داشت : اى سرورم ! کُهولت سنّ و ضعف جسم و سفیدى موى سرم و نیز غم و اندوهى که دارم ، مرا از زیارت شما باز داشته است .

حضرت به حُبابه فرمود: جلو بیا.

وقتى حُبابه نزدیک امام محمّد باقر علیه السلام قرار گرفت ، حضرت دست مبارک خود را روى سر حبابه نهاد(51) و دعائى را زمزمه نمود، که ناگاه گیسوان حُبابه سیاه و چهره اش شاداب و جوان گشت .

حبابه ، تبسّمى کرد و خوشحال شد و حضرت نیز شادمان گردید.

پس از آن ، حُبابه از حضرت سؤ ال کرد و گفت : اى مولاى من ! پیش از آن که این عالم آفریده شود، شما - اهل بیت عصمت و طهارت صلوات اللّه علیهم - در چه حالتى و در کجا بودید؟

حضرت باقرالعلوم علیه السلام فرمود: ما نورى بودیم ، که هر لحظه تسبیح و تقدیس خداوند سبحان را مى گفتیم .

و ملائکه الهى نیز چگونگى تسبیح و تقدیس را از ما آموختند؛ و چون حضرت آدم علیه السلام آفریده شد، خداوند متعال نور ما را در صلب او قرار داد.(52)

30- اعتراض و پاسخى دندان شکن

ابو حنیفه - که امام و پیشواى یکى از مذاهب چهارگانه اهل سنّت مى باشد - روزى به مسجد حضرت رسول صلى الله علیه و آله وارد شد و سپس به حضور مبارک حضرت باقرالعلوم علیه السلام شرفیاب گردید؛ و از ایشان اجازه خواست تا مقدارى در کنار آن حضرت بنشیند؟

امام محمّد باقر علیه السلام فرمود: اى ابو حنیفه ! تو را مى شناسند، مصلحت نیست کنار من بنشینى .

ابوحنیفه اعتنائى به فرمایش حضرت نکرد و پهلوى آن حضرت نشست ؛ و در ضمن صحبت هائى پیرامون مسائل مختلف ، از آن بزرگوار سؤ ال کرد: آیا شما امام هستى ؟

حضرت فرمود: خیر.

گفت : بسیارى از مردم کوفه عقیده دارند، که شما امام و پیشواى ایشان مى باشى ؟

حضرت فرمود: من چه کنم ؟! منظورت چیست ؟

ابوحنیفه گفت : پیشنهاد مى دهم که نامه اى براى آن گروه از مردم کوفه بنویسى ؛ و آن ها را از این عقیده باز دارى .

امام محمّد باقر علیه السلام فرمود: ولى آن ها حرف مرا نمى پذیرند، همانطور که خودت حرف مرا نپذیرفتى ؛ چون به تو گفتم که در کنار و پهلوى من منشین .

ولیکن تو سخن مرا گوش نکردى و در کنارم نشستى ؛ و با این که در حضور من بودى مخالفت مرا کردى ؛ پس چه انتظارى از دیگران دارى ؛ با این که بین من و آن ها فاصله است ؟!

و چگونه توقّع دارى که آن ها به حرف من ترتیب اثر دهند؟!

در این لحظه ، ابوحنیفه سرافکنده شد و دیگر حرفى نزد، و سپس از جاى خود برخاست و رفت .(53)

65 . هر چیزى‌ بهارى‌ دارد ، و بهار قرآن‌ ماه‌ رمضان‌ است‌ .کافى‌ ، ج‌ 2 ، ص‌

امروزه

حامد — Thu, 26 May 2011 09:52:56 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

دل داده

حامد — Thu, 05 May 2011 19:25:57 GMT

خدایا ....

چه کنم در دل بجز شما با که گویم

دوسسسسسستش دارم امّا نمی توانم به او ابراز علاقه کنم وقتی از کنارش گذر می کنم قلبم چنان به تپش می فته که نمی دونم چطوری می گزره

ای مردم این دروغ است که گویند دل به دل راه دارد دل من زغصه خون شد دل او خبر ندارد شایدم خبر داشته باشه یعنی ممکنه بدونه من دوس دارم

خدا گفت زمین سردش است.چه

توی آسمون دنیا هر کسی ستاره داره

چرا وقتی نوبت ماست آسمون جایی نداره؟

واسه من تنهایی درده درد هیچ کس و نداشتن

هر گل پژمرده ای رو تو کویر سینه کاشتن

دیگه باور کردم اینو که باید تنها بمونم

تا دم لحظه مردن شعر تنهایی بخونم

کسی میتواند زمین را گرم کند؟لیلی گفت : من.خدا شعله ای به او

داد.لیلی شعله را در سینه اش گذاشت.سینه اش آتش گرفت.خدا خندید.لیلی هم.خدا گفت شعله را

خرج کن.زمینم را به آتش بکش.لیلی خودش را به آتش کشید.خدا سوختنش را تماشا می کرد.لیلی

گر^و می گرفت.خدا حظ می کرد.لیلی می ترسید.می ترسید آتشش تمام شود.لیلی چیزی از خدا

خواست.خدا اجابت کرد و مجنون سر رسید.مجنون هیزم آتش لیلی شد.آتش زبانه کشید.آتش

ماند.زمین خدا گرم شد.خدا گفت :اگر لیلی نبود زمین من همیشه سردش بود.لیلی گفت امانتی ات

زیادی داغ است.زیادی تند است.خاکستر لیلی هم دارد می سوزد.امانتی ات را پس می گیری؟خدا گفت

خاکسترت را دوست دارم.خاکسترت را پس می گیرم.لیلی گفت : کاش مادر می شدم.مجنون بچه اش

را بغل می کرد.خدا گفت : مادری بهانه ی عشق است.بهانه ی سوختن.تو بی بهانه عاشقی.تو بی

بهانه می سوزی.لیلی گفت دلم زندگی می خواهد.بی تاب و بی تب.خدا گفت اما من تب و تابم.بی

من می میری.لیلی گفت : پایان قصه ام زیادی غم انگیز است.مرگ من.مرگ مجنون.پایان قصه ام را

عوض می کنی؟خدا گفت : پایان قصه ات اشک است.اشک دریاست.دریا تشنگی است.و من تشنگی

ام.تشنگی و آب.پایانی از این قشنگتر بلدی؟لیلی گریه کرد. لیلی تشنه تر شد.خدا خندید.خدا خندید...

خواهم امروز از دل بگویم.٠

با کرده های ان با خود بگوییم.

نمی دانم چه بگوییم .

از خوبی یا سختی بگوییم.

گر چه دل هست صافو ساده ولی کرده کار های خارق العاده

دل

عشــق یعنـی لایـق ........ شــدن
   عشــق یعنی با خـدا هـمدم شدن
   عشــق یعنـی جـام لبـریز از شـراب
   عشــق یعنی تشنگی یعنی سراب

                         عشــق یعنی خواستن و بر دل زدن
                 عشــق یعنـی سـوخـتن و پرپر زدن
                 عشــق یعنـی سالهای عمر سخت
                 عشــق یعنـی چون همـیشه باختن

                             عشــق یعنـی حسرت شبهای گرم
                             عشــق یعنـی یـاد یـک رویــای گـرم
                             عشــق یعنی تا ابد فــــــانی شدن
                             عشــق یعنی عابد و زاهــــد شدن

     عشــق یعنی همچو ..... خون شدن
    یا چو مجــنون راهـــی صحـــرا شدن
    عشــق یعنی همچو من شیدا شدن
    عشــق یعنی قطــــره و دریـــا شدن

                 عشــق یعنی زخم کوه بیــــستون
                 عشــق یعنی ناله های درد و خون
                 عشــق یعنی در جهان رسوا شدن
                 عشــق یعنی یـــکه و تـــنها شدن

                                عشــق یعنی التماس و انتظار
                                عشــق یعنی تا ابد با من بمان
                                عشــق یعنی با پرستو پـر زدن
                                عشــق یعنی آب بــــر آذر زدن

    عشــق یعنی چـون محـمـــد پا به راه
   عشــق یعنی هـمـچو یوسف قعر چاه
   عشــق یعنی بیستون کندن به دست
عشــق یعنی زاهــــد اما بُـت پرسـت

به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد

حرفای نگفته

برای تو که بهترینی...

صدای قلب نیست، صدای پای توست که شبها در

سینه ام میدوی. کافی ست کمی خسته شوی،

کافیست بایستی...

Love & Luancy (عشق و دیوانگی)

در زمانهای بسیار قدیم وقتی هنوز پای بشر به زمی و کسل شده بودند.

ناگهان ذکاوت ایستاد و گفت بیایید یک بازی بکنیم مثل قایم باشک.

همگی از این پیشنهاد شاد شدند و دیوانگی فورا فریاد زد، من چشم می

گذارم و از آنجایی که کسی نمی خواست دنبال دیوانگی برود همه قبول

کردند او چشم بگذارد.

دیوانگی جلوی درختی رفت و چشم هایش را بست و شروع کرد به

شمردن .. یک .. دو .. سه .. همه رفتند تا جایی پنهان شوند.

لطافت خود را به شاخ ماه آویزان کرد، خیانت داخل انبوهی از زباله

پنهان شد، اصالت در میان ابرها مخفی شد، هوس به مرکز زمین

رفت، دروغ گفت زیر سنگ پنهان می شوم اما به ته دریا رفت، طمع

داخل کیسه ای که خودش دوخته بود مخفی شد و دیوانگی مشغول

شمردن بود هفتاد و نه ... هشتاد ... و همه پنهان شدند به جز عشق که

همواره مردد بود نمی توانست تصمیم بگیرید و جای تعجب نیست چون

همه می دانیم پنهان کردن عشق مشکل است، در همین حال دیوانگی به

پایان شمارش می رسید نود و پنج ... نود و شش. هنگامی که دیوانگی

به صد رسید عشق پرید و بین یک بوته گل رز پنهان شد.

دیوانگی فریاد زد دارم میام. و اولین کسی را که پیدا کرد تنبلی بود

زیرا تنبلی، تنبلی اش آمده بود جایی پنهان شود و بعد لطافت را یافت

که به شاخ ماه آویزان بود، دروغ ته دریاچه، هوس در مرکز زمین،

یکی یکی همه را پیدا کرد به جز عشق و از یافتن عشق نا امید شده بو

د.

حسادت در گوش هایش زمزمه کرد تو فقط باید عشق را پیدا کنی و او

در پشت بوته گل رز پنهان شده است.

دیوانگی شاخه چنگک مانندی از درخت چید و با شدت و هیجان زیاد آن

را در بوته گل رز فرو کرد و دوباره و دوباره تا با صدای ناله ای

دست کشید عشق از پشت بوته بیرون آمد درحالی که با دستهایش

صورتش را پوشانده بود و از میان انگشتانش قطرات خون بیرون می

زد شاخه به چشمان عشق فرو رفته بودند و او نمی توانست جایی را

ببیند او کور شده بود! دیوانگی گفت من چه کردم؟ من چه کردم؟

چگونه می توانم تو را درمان کنم؟ عشق پاسخ داد تو نمی توانی مرا

درمان کنی اما اگر می خواهی کمکم کنی می توانی راهنمای من شوی.

و اینگونه است که از آنروز به بعد عشق کور است و دیوانگی همواره

همراه اوست! و از همانروز تا همیشه عشق و دیوانگی به همراه

یکدیگر به احساس تمام آدم های عاشق سرک می کشند ...

یعنی دوست داشتن اینقدر سخته

چه بگویم که نا گفتنم بهتر است.

زندگی گفت که آخر چه بود حاصل من؟ عشق فرمود

تا چه گوید دل من,عقل

نالید و گفت : کجا حل

شود مشکل من , مرگ خندید وگفت : در خانه ی

ای کاش...

ای کاش قطره نوری از ماهم در اتاقم دمی را تا صبح می لولید.تا شاید

سایه ی عکسم را دیگر تنها نمی دیدم.ای کاش پنجره ای را رو به افق

می گشودم.تا شاید چشمانم را در بنبستی تنها نمی دیدم.ای کاش صبحدم

که چشمانم را می گشودم تو را می دیدم تا شاید در این دنیا خود را

تنها نمی دیدم

تو یعنی عشقی بی نهایت

تو یعنی بی تو نه با تو باید

تو یعنی زندگی یعنی شقایق

تو یعنی روی دریای محبت با یه قایق

تو یعنی دوستی یعنی محبت

تو یعنی زندگی با کرامت

تو یعنی طلوع خورشید پر محبت

تو یعنی عشق یعنی فدایت

تو را در شعرهایم گذارم چو معبودی تو را من می ستایم

یک شبی مجنون به خلوتگاه راز با خدای خویش می کرد راز

ای خدا من را تو مجنون کرده ای در غم لیلی دلم خون کرده ای

گاه مجنون را پریشان می کنی گاه لیلی را خرامان می کنی

درد هرکس را طبیبی داده ای رنج هرکس را نصیبی داده ای

ای خدا آخر طبیب من کجاست مردم از حسرت نصیب من کجاست

گه ندا آمد که ای شوریده حال هرچه می خواهی در این درگه بنال

کار لیلی نیست آن کار من است حسن خوبان عکس رخسار من است

گفتم: خسته‌ام
گفتی: لاتقنطوا من رحمة الله
.::از رحمت خدا نا امید نشید(زمر/53)::.

گفتم: هیشکی نمی‌دونه تو دلم چی می‌گذره
گفتی: ان الله یحول بین المرء و قلبه
.::خدا حائل هست بین انسان و قلبش! (انفال/24)::.

گفتم: غیر از تو کسی رو ندارم
گفتی: نحن اقرب الیه من حبل الورید
.::ما از رگ گردن به انسان نزدیک‌تریم (ق/16) ::.

گفتم: ولی انگار اصلا منو فراموش کردی!
گفتی: فاذکرونی اذکرکم
.::منو یاد کنید تا یاد شما باشم (بقره/152)::.

گفتم: تا کی باید صبر کرد؟
گفتی: و ما یدریک لعل الساعة تکون قریبا
.::تو چه می‌دونی! شاید موعدش نزدیک باشه (احزاب/63)::.

گفتم: تو بزرگی و نزدیکت برای منِ کوچیک خیلی دوره! تا اون موقع چیکار کنم؟
گفتی: واتبع ما یوحی الیک واصبر حتی یحکم الله
.::کارایی که بهت گفتم انجام بده و صبر کن تا خدا خودش حکم کنه (یونس/109)::.

گفتم: خیلی خونسردی! تو خدایی و صبور! من بنده‌ات هستم و ظرف صبرم کوچیک... یه اشاره‌ کنی تمومه!
گفتی: عسی ان تحبوا شیئا و هو شر لکم
.::شاید چیزی که تو دوست داری، به صلاحت نباشه (بقره/216)::.

گفتم: انا عبدک الضعیف الذلیل... اصلا چطور دلت میاد؟
گفتی: ان الله بالناس لرئوف رحیم
.::خدا نسبت به همه‌ی مردم - نسبت به همه - مهربونه (بقره/143) ::.

گفتم: دلم گرفته
گفتی: بفضل الله و برحمته فبذلک فلیفرحوا
.::(مردم به چی دلخوش کردن؟!) باید به فضل و رحمت خدا شاد باشن (یونس/58)::.

گفتم: اصلا بی‌خیال! توکلت علی الله
گفتی: ان الله یحب المتوکلین
.::خدا اونایی رو که توکل می‌کنن دوست داره (آل عمران/159)::.

گفتم: خیلی چاکریم!
ولی این بار، انگار گفتی: حواست رو خوب جمع کن! یادت باشه که:

و من الناس من یعبد الله علی حرف فان اصابه خیر اطمأن به و ان اصابته فتنة انقلب علی وجهه خسر الدنیا و الآخره
.::بعضی از مردم خدا رو فقط به زبون عبادت می‌کنن. اگه خیری بهشون برسه، امن و آرامش پیدا می‌کنن و اگه بلایی سرشون بیاد تا امتحان شن، رو گردون میشن. خودشون تو دنیا و آخرت ضرر می‌کنن (حج/11)::.

گفتم:...
دیگه چیزی برای گفتن نداشتم.

گفتم: چقدر احساس تنهایی می‌کنم
گفتی: فانی قریب
.:: من که نزدیکم (بقره/۱۸۶) ::.

گفتم: تو همیشه نزدیکی؛ من دورم... کاش می‌شد بهت نزدیک شم
گفتی: و اذکر ربک فی نفسک تضرعا و خیفة و دون الجهر من القول بالغدو و الأصال
.:: هر صبح و عصر، پروردگارت رو پیش خودت، با خوف و تضرع، و با صدای آهسته یاد کن (اعراف/۲۰۵) ::.

گفتم: این هم توفیق می‌خواهد!
گفتی: ألا تحبون ان یغفرالله لکم
.:: دوست ندارید خدا ببخشدتون؟! (نور/۲۲) ::.

گفتم: معلومه که دوست دارم منو ببخشی
گفتی: و استغفروا ربکم ثم توبوا الیه
.::پس از خدا بخواید ببخشدتون و بعد توبه کنید (هود/۹۰)::.

گفتم: با این همه گناه... آخه چیکار می‌تونم بکنم؟
گفتی: الم یعلموا ان الله هو یقبل التوبة عن عباده
.:: مگه نمی‌دونید خداست که توبه رو از بنده‌هاش قبول می‌کنه؟! (توبه/۱۰۴) ::.

گفتم: دیگه روی توبه ندارم
گفتی: الله العزیز العلیم غافر الذنب و قابل التوب
.:: (ولی) خدا عزیزه و دانا، او آمرزنده‌ی گناه هست و پذیرنده‌ی توبه(غافر/۲-۳) ::.

گفتم: با این همه گناه، برای کدوم گناهم توبه کنم؟
گفتی: ان الله یغفر الذنوب جمیعا
.:: خدا همه‌ی گناه‌ها رو می‌بخشه (زمر/۵۳) ::.

گفتم: یعنی بازم بیام؟ بازم منو می‌بخشی؟
گفتی: و من یغفر الذنوب الا الله
.:: به جز خدا کیه که گناهان رو ببخشه؟ (آل عمران/۱۳۵) ::.

گفتم: نمی‌دونم چرا همیشه در مقابل این کلامت کم میارم! آتیشم می‌زنه؛ ذوبم می‌کنه؛ عاشق می‌شم! ... توبه می‌کنم
گفتی: ان الله یحب التوابین و یحب المتطهرین
.:: خدا هم توبه‌کننده‌ها و هم اونایی که پاک هستند رو دوست داره (بقره/۲۲۲) ::.

ناخواسته گفتم: الهی و ربی من لی غیرک
گفتی: الیس الله بکاف عبده
.:: خدا برای بنده‌اش کافی نیست؟ (زمر/۳۶) ::.

گفتم: در برابر این همه مهربونیت چیکار می‌تونم بکنم؟
گفتی:

یا ایها الذین آمنوا اذکروا الله ذکرا کثیرا و سبحوه بکرة و اصیلا هو الذی یصلی علیکم و ملائکته لیخرجکم من الظلمت الی النور و کان بالمؤمنین رحیما
.:: ای مؤمنین! خدا رو زیاد یاد کنید و صبح و شب تسبیحش کنید. او کسی هست که خودش و فرشته‌هاش بر شما درود و رحمت می‌فرستن تا شما رو از تاریکی‌ها به سوی روشنایی بیرون بیارن. خدا نسبت به مؤمنین مهربونه (احزاب/۴۱-۴۳) ::.

با خودم گفتم: خدا... خالق هستی... با فرشته‌هاش... به ما درود بفرستن تا آدم بشیم؟! ...

عفاف حجاب

حامد — Sat, 24 Jul 2010 10:46:48 GMT

من حجابم:کشتی نجاتم .معنی چشمه اب حیاتم.معنی صوم و صلاتم.بر حریم عفت ناموس.من نیکگو پا بوسانم.

تاشهوت نفس درنهاد بشر است درکشف حجاب صد هزار خطر است

تیریاست نظر ز تیر ها یابلیس .این چادر در مقابلش چون سپر است

روزی رسول خدا از اسحاب خود پرسیدند نزدیکترین حالت زن به پر ورگارش کدام است اصحاب نتوانستند جوابش دهند این سوال به گوش فاطمه(ع)رسید.فاطمه(ع)فرمودند((نزدیکترین حالات زن به پروردگارش وقتیاست که در خانه اش بنشیند و خود را در کوچه وبازار جلوی چشم نا محرمان قرار ندهد

وقتی از دخترا می پرسم چرا این لباس را انتخاب

کردی؟...؟ جواب:مادرم همین طوری است" محیطمون اینجورییه.لباسی رو پیشناد میدیم جوابشون :این لباس نشانه طبقیه عقب مانده در حال مرگ است رشد و تکاملش به سمت ریختن این حجاب است یعنی تکامل جامعه به سمت ترک ان سنبل های سنتی املی است این طرز فکرهاست که باعث تغییر جامعه است . بنابر این شما والدین طرز فکر را عوض کنید .انها خودشان پوشش را انتخاب خواهند کرد

عفت پدید امدن حالی برای نفس است که به وسیله ان از فزون خواهی شهوت جلو گیری شود

چند نکته همینجوری

زن عفیف زیباست و عفتش به او قدرتی می دهد که قوی مردان در برابر او به خضو وادار می کند

حجاب سپر در مقابل چشمان ابلهوسان وسدی محکم در برابر گناهان است

چه خوش نازیست ناز خوب رویان ز دیده رانده را از دیده جویان

البته حجاب غیر از چار است چار فرم است

غنچه ای تا هست پنهان در حجاب می کند از او خزان هم اجتناب

حفظ چادر حفظدین است شیوی زهراستو درس زینب است

خلاصه حجاب یعنی انتی هوس و وسوسه

علی(ع)

عفاف یعنی زهد وزی وخیشتن داری

پوشیدگی زن برای او بهتر است و زیباییش را پادارتر می سازد

پاک دامنی شهوت را تضعیف می کند

هر که عفیف گردد گناهش کم شود ونزد خدا بزرگ شود

عاشق سوزی

حامد — Tue, 13 Jul 2010 17:12:09 GMT

سنسیز یئریم بهشت اولا غمخانه دیرمنه

کیم اشنا دئییل سنه بیگانه دیر منه

یوز عاقلیم دئسه ینه دیوان دیر منه

همدم سرکش چشمه پروانه دیر منه

لعل لبین یانیندا بیر افساندیر منه

دشمن او زلف ایچینده گزنشانه دیر منه

مقصد طواف عارض جانانه دیر منه

اونان قالان نه وارسادا ویرانه دیر منه

شراب اولا من اولام بیرده نازلی دلبر اولا

بیر اوزگه عالمی واردیر اگر میسر اولا

بیر الده گول توتا بیر الدهه ساغراولا

عموما ذوق وئره بزم مئی معطر اولا

شرابی قال ایله ایچمه اگر پیمبر اولا

اسیره حورمت ایله اگر چه کافر اولا

خالق اراسیندا منی رسوا قلان بیر یاردیر

عالم ایچینده فرقیه مه رولار سرداردی

چه بگوید نمنه دسین

حامد — Sat, 24 Apr 2010 17:05:24 GMT

بیر 40 یاشندا کیشی بیر55 یاشندا خانمنان ایزدواج الیب کی بو خانمن قبلنکی اقاسنان بیر30 یاشندا قزی واریدی او 40 یاشدا کیشینین بیر اتاسی واریدی60 یاشندا و او 30 یاشندا کی قز بو60 یاشاکی اقینن ازدواج الدی .

ایندی او60 یاشنداکی اقا و30 یاشنداکی خانمن بیر اغلانلاری الوبدی اواغلان او40 یاشنداکی کیشییه نه دیجاق قردش یا بویک دد چون انا طرفینن بیوح دد اولور و اتا طرفینن قردش.